സാഹിത്യകൃതികളുടെ കലാപരമായ നേട്ടങ്ങൾ അവയുടെ ആവിഷ്കാരസ്വഭാവത്തിൽനിന്നുതന്നെ കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്. ജീവിതത്തിൽനിന്ന് സ്വീകരിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങൾ ഓരോ എഴുത്തുകാരന്റെയും ഭാവനയിലും ഭാഷയിലും വ്യത്യസ്തമായ രൂപം കൈവരിക്കുന്നു. സംഭവങ്ങളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ അവതരണം, അനുഭവങ്ങൾക്ക് നൽകുന്ന അർത്ഥം, ആഖ്യാനത്തിന്റെ ക്രമീകരണം എന്നിവയിൽ എഴുത്തുകാരന്റെ സർഗ്ഗാത്മകമായ വ്യക്തിത്വം പ്രകടമാകുന്നു. ഒരേ സാമൂഹികസാഹചര്യം വ്യത്യസ്തരായ എഴുത്തുകാരുടെ രചനകളിൽ വ്യത്യസ്തമായ അനുഭവങ്ങളായി രൂപപ്പെടുന്നത് ഇതുകൊണ്ടാണ്. സാഹിത്യകൃതികളുടെ കലാമൂല്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനത്തിൽ ഈ ആവിഷ്കാരവ്യത്യാസങ്ങൾ പ്രധാനമാണ്. മലയാളസാഹിത്യത്തിലെ ഏതാനും കവിതകളും ചെറുകഥകളും നോവലുകളും നാടകങ്ങളും മുൻനിർത്തി അവയുടെ കലാപരമായ സവിശേഷതകൾ പരിശോധിക്കാം. ഓരോ കൃതിയുടെയും കഥാസാരമോ പ്രമേയമോ വിശദമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനുപകരം അതിന്റെ അനുഭവലോകം രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ ഭാഷയും ഭാവനയും കഥാപാത്രങ്ങളും ആഖ്യാനരീതിയും വഹിക്കുന്ന പങ്കിലാണ് ഇവിടെ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്.
വൈലോപ്പിള്ളി ശ്രീധരമേനോന്റെ *കുടിയൊഴിക്കൽ* സാമൂഹികമായ മാറ്റത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വ്യക്തിമനസ്സിലുണ്ടാകുന്ന സംഘർഷത്തെ ആവിഷ്കരിക്കുന്ന കവിതയാണ്. ജന്മിത്തവ്യവസ്ഥയും ഭൂമിയുമായുള്ള മനുഷ്യരുടെ ബന്ധവും ഇവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ട വിഷയങ്ങളാകുന്നു. ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥതയും അതിനെ ആശ്രയിച്ചു ജീവിക്കുന്നവരുടെ അവകാശങ്ങളും തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നം കവിതയുടെ സാമൂഹികപശ്ചാത്തലമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. കുടിയൊഴിക്കൽ എന്ന പ്രവൃത്തി അതിനു വിധേയരാകുന്ന മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന വേദനയും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ധാർമ്മികപ്രശ്നങ്ങളും കവിതയുടെ അനുഭവത്തെ നിശ്ചയിക്കുന്നു. ഭൂമിയോടുള്ള അടുപ്പം, പഴയ ബന്ധങ്ങളുടെ ഓർമ്മ, മാറുന്ന കാലത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ എന്നിവ ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുന്ന സാഹചര്യമാണ് ഇവിടെ രൂപപ്പെടുന്നത്. സാമൂഹികമായ മാറ്റത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത വ്യക്തിയുടെ ആത്മസംഘർഷവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നതിലാണ് കവിതയുടെ കലാപരമായ പ്രത്യേകത. ചരിത്രപരമായ മാറ്റം മനുഷ്യരുടെ ജീവിതബന്ധങ്ങളെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്ന പ്രശ്നം വൈകാരികമായ അനുഭവമായി വികസിക്കുന്നു. സാമൂഹികനീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധവും വ്യക്തികളോടുള്ള അനുകമ്പയും കവിതയിൽ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
*കുടിയൊഴിക്കലി**ലെ സംഘർഷത്തിന് വ്യക്തിയുടെ മനോഭാവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തലവും സാമൂഹികമായ മാറ്റവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു തലവുമുണ്ട്. മാറുന്ന സാമൂഹികക്രമത്തിനുള്ളിൽ മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾ നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങളാണ് കവിതയിലൂടെ വെളിപ്പെടുന്നത്. ഭൂമിയും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം സാമ്പത്തികമായ ഉടമസ്ഥതയ്ക്കപ്പുറം ഓർമ്മകളുടെയും ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെയും ഭാഗമായി വികസിക്കുന്നു. ഒരാളുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭൂമി മറ്റൊരാളുടെ അദ്ധ്വാനത്തിന്റെയും ഉപജീവനത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനമായിരിക്കാം. ഈ ബന്ധങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം മനുഷ്യരുടെ ധാർമ്മികബോധത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. സാമൂഹികമായ മാറ്റത്തിന്റെ ആവശ്യകതയും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വ്യക്തിപരമായ വേദനയും ഒരേ കാവ്യാനുഭവത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിലൂടെ വൈലോപ്പിള്ളി വിഷയത്തിന് മാനുഷികമായ ആഴം നൽകുന്നു. ചരിത്രപരമായ ഒരു പ്രശ്നം വ്യക്തിയുടെ അനുഭവമായി രൂപപ്പെടുന്ന ഈ ആവിഷ്കാരരീതിയാണ് കവിതയുടെ കലാപരമായ നേട്ടം.
അക്കിത്തത്തിന്റെ *ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഇതിഹാസം* ആധുനികകാലത്തിന്റെ ധാർമ്മികപ്രതിസന്ധികളെയും മനുഷ്യന്റെ ആത്മപരിശോധനയെയും കാവ്യവിഷയമാക്കുന്നു. കാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അസ്വസ്ഥതയും മനുഷ്യന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയും കവിതയിൽ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശീർഷകത്തിലെ *ഇതിഹാസം* എന്ന പദംതന്നെ പ്രത്യേകമായ ശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്നു. മഹത്തായ സംഭവങ്ങളുടെയും വ്യക്തികളുടെയും ചരിത്രസ്മരണകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഈ പദം ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അനുഭവങ്ങളോടു ചേർക്കുമ്പോൾ പുതിയൊരർത്ഥതലം രൂപപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യൻ കൈവരിച്ച പുരോഗതിക്കൊപ്പം അവന്റെ ധാർമ്മികമായ പരാജയങ്ങളും ആത്മപരിശോധനയ്ക്ക് വിഷയമാകുന്നു. ആധുനികജീവിതത്തിലെ അസ്വസ്ഥതകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത മനുഷ്യന്റെ പ്രവൃത്തികളുടെയും അവയുടെ ഫലങ്ങളുടെയും വിശകലനമായി വികസിക്കുന്നു. കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്കണ്ഠയും മനുഷ്യന്റെ ഉത്തരവാദിത്വബോധവും ചേർന്നാണ് കവിതയുടെ ആശയപരമായ ശക്തി രൂപപ്പെടുന്നത്. ചരിത്രാനുഭവത്തെ ആത്മവിമർശനവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ അക്കിത്തം സാമൂഹികമായ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് വ്യക്തിപരമായ അനുഭവത്തിന്റെ തീവ്രത നൽകുന്നു.
വൈലോപ്പിള്ളിയുടെയും അക്കിത്തത്തിന്റെയും ഈ രചനകൾ സാമൂഹികമായ അനുഭവങ്ങളെ വ്യത്യസ്തമായ രീതികളിൽ കാവ്യവിഷയമാക്കുന്നു. കുടിയൊഴിക്കലിൽ ചരിത്രപരമായ മാറ്റം വ്യക്തികളുടെ ജീവിതബന്ധങ്ങളിലൂടെ അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഇതിഹാസത്തിൽ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ധാർമ്മികമായ അവസ്ഥ ആത്മപരിശോധനയ്ക്ക് വിഷയമാകുന്നു. വൈലോപ്പിള്ളിയുടെ കവിതയിൽ സാമൂഹികസംഘർഷത്തിന്റെ മാനുഷികമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾക്കാണ് പ്രാധാന്യം. അക്കിത്തത്തിന്റെ രചനയിൽ കാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധാർമ്മികമായ ഉത്കണ്ഠയാണ് കാവ്യാനുഭവത്തെ നയിക്കുന്നത്. ഈ വ്യത്യാസം രണ്ടു കവിതകളുടെയും ഭാവഘടനയിലും ആശയവികാസത്തിലും പ്രകടമാകുന്നു. സാമൂഹികമായ അനുഭവം കവിതയുടെ കലാപരമായ നിർമ്മിതിയെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നതിന് ഈ രചനകൾ വ്യത്യസ്തമായ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
കാരൂർ നീലകണ്ഠപ്പിള്ളയുടെ *പൊതിച്ചോറ്* സാധാരണ ജീവിതത്തിലെ ഒരു അനുഭവത്തെ ആധാരമാക്കി മനുഷ്യന്റെ വിശപ്പും ആത്മാഭിമാനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അവതരിപ്പിക്കുന്ന ചെറുകഥയാണ്. അധ്യാപകജീവിതത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വികസിക്കുന്ന കഥയിൽ ദാരിദ്ര്യം മനുഷ്യന്റെ പെരുമാറ്റത്തെയും മനോഭാവത്തെയും എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്നത് പ്രധാനമാണ്. പൊതിച്ചോറ് കഥയിൽ പ്രത്യേകമായ അർത്ഥതലം കൈവരിക്കുന്നു. നിത്യജീവിതത്തിൽ ഭക്ഷണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു സാധാരണ വസ്തുവാണെങ്കിലും വിശപ്പും ദാരിദ്ര്യവും അനുഭവിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ അതിന്റെ പ്രാധാന്യം വർദ്ധിക്കുന്നു. ഭക്ഷണത്തിന്റെ ആവശ്യകതയും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആത്മാഭിമാനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ് കഥയുടെ വൈകാരികാടിത്തറ. അധ്യാപകന്റെ സാമൂഹികമായ സ്ഥാനവും സാമ്പത്തികമായ അവസ്ഥയും തമ്മിലുള്ള അകലം ഈ അനുഭവത്തിന് കൂടുതൽ ആഴം നൽകുന്നു. വിശപ്പിന്റെ സമ്മർദ്ദവും ആത്മാഭിമാനം നിലനിർത്താനുള്ള ആഗ്രഹവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം കഥാപാത്രത്തിന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണയെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.
പൊതിച്ചോറിന്റെ കലാപരമായ നേട്ടം പരിമിതമായ സംഭവവ്യാപ്തിക്കുള്ളിൽ വിശാലമായ മനുഷ്യാനുഭവം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിലാണ്. ജീവിതത്തിലെ ഒരു പ്രത്യേക സന്ദർഭത്തെ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിലൂടെ വിശപ്പിന്റെ മാനുഷികമായ അർത്ഥം വ്യക്തമാകുന്നു. കഥാപാത്രത്തിന്റെ അവസ്ഥയും പെരുമാറ്റവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കഥയുടെ വൈകാരികമായ ശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. പൊതിച്ചോറ് എന്ന കേന്ദ്രവസ്തുവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സാഹചര്യം കഥാപാത്രത്തിന്റെ സാമൂഹികവും മാനസികവുമായ അവസ്ഥയെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു സാധാരണ സംഭവത്തെ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഈ രചനാരീതിയിൽ കാരൂരിന്റെ കഥാകഥനത്തിലെ മിതത്വം പ്രകടമാകുന്നു. വിശദമായ സാമൂഹികവിവരണങ്ങളിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കാവുന്ന ഒരു ജീവിതപ്രശ്നം ചെറിയൊരു സംഭവത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അനുഭവവേദ്യമാക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്നതാണ് ഈ കഥയുടെ പ്രത്യേകത.
എം. ടി. വാസുദേവൻ നായരുടെ *ഇരുട്ടിന്റെ ആത്മാവ്* മനുഷ്യന്റെ മനോലോകത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ വ്യത്യസ്തമായ സമീപനം സ്വീകരിക്കുന്നു. വേലായുധൻ എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങളാണ് കഥയുടെ കേന്ദ്രം. അയാളുടെ മാനസികമായ അവസ്ഥയും കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ സമീപനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ആഖ്യാനത്തെ നയിക്കുന്നു. വേലായുധനെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റുള്ളവരുടെ ധാരണകൾ അയാളുടെ ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ നേരിടുന്ന അകൽച്ചയും അവഗണനയും അയാളുടെ മാനസികമായ വേദനയെ കൂടുതൽ തീവ്രമാക്കുന്നു. കഥാപാത്രത്തിന്റെ പെരുമാറ്റത്തെ പുറമേനിന്ന് വിലയിരുത്തുന്ന സമീപനവും അയാളുടെ അനുഭവലോകവും തമ്മിലുള്ള അകലം കഥയിലെ പ്രധാന സംഘർഷങ്ങളിലൊന്നാണ്. വേലായുധന്റെ മനസ്സിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത കുടുംബപരിസരം അയാളുടെ ഏകാന്തത വർധിപ്പിക്കുന്നു. വ്യക്തിയുടെ മാനസികമായ അവസ്ഥയും മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രതികരണങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കഥയുടെ അനുഭവത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു.
ഇരുട്ടിന്റെ ആത്മാവ് എന്ന ശീർഷകത്തിലെ ഇരുട്ട് കഥാപാത്രത്തിന്റെ മാനസികാവസ്ഥയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി മനസ്സിലാക്കാം. വേലായുധന്റെ ജീവിതത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഏകാന്തതയും മറ്റുള്ളവരുമായുള്ള ആശയവിനിമയത്തിലെ തടസ്സങ്ങളും ഈ സൂചനയുടെ അർത്ഥത്തെ വികസിപ്പിക്കുന്നു. അയാളുടെ പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സാമൂഹികമായ വിധിനിർണ്ണയം വ്യക്തിയുടെ മാനുഷികമായ ആവശ്യങ്ങളെയും വികാരങ്ങളെയും മറച്ചുവയ്ക്കുന്ന സാഹചര്യം കഥയിൽ തെളിയുന്നു. മാനസികാസ്വസ്ഥത അനുഭവിക്കുന്ന വ്യക്തിയോടുള്ള കുടുംബത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും സമീപനം ഇതിലൂടെ വിമർശനവിധേയമാകുന്നു. വേലായുധന്റെ വേദന അയാളുടെ വ്യക്തിപരമായ അവസ്ഥയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ മറ്റുള്ളവരുടെ പെരുമാറ്റവും അതിനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. കഥാപാത്രത്തിന്റെ മനോലോകവും കുടുംബബന്ധങ്ങളും ഒരുമിച്ചു അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ എം. ടി. കഥയ്ക്ക് മാനുഷികമായ ആഴം നൽകുന്നു.
പൊതിച്ചോറിലും ഇരുട്ടിന്റെ ആത്മാവിലും സമൂഹത്തിന്റെ സമീപനം വ്യക്തിജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. ആദ്യത്തെ കഥയിൽ സാമ്പത്തികമായ ദുരിതവും ആത്മാഭിമാനവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷമാണ് പ്രധാനമാകുന്നത്. രണ്ടാമത്തേതിൽ വ്യക്തിയുടെ മനോലോകവും കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതികരണവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ് ആഖ്യാനത്തെ നയിക്കുന്നത്. കാരൂരിന്റെ കഥയിൽ ഒരു കേന്ദ്രസംഭവത്തിലൂടെ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതാവസ്ഥ വെളിപ്പെടുമ്പോൾ എം. ടി.യുടെ രചനയിൽ കഥാപാത്രത്തിന്റെ മാനസികാനുഭവത്തിനാണ് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നത്. ചെറുകഥയുടെ പരിമിതമായ വ്യാപ്തിക്കുള്ളിൽ വ്യത്യസ്തമായ മനുഷ്യാനുഭവങ്ങൾ എങ്ങനെ കലാപരമായി രൂപപ്പെടുന്നു എന്നതിന് ഈ രണ്ടു രചനകളും ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
ഉറൂബിന്റെ “സുന്ദരികളും സുന്ദരന്മാരും” മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ വൈവിദ്ധ്യത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന നോവലാണ്. വിവിധ സാമൂഹികസാഹചര്യങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു വികസിക്കുന്നു. വ്യക്തികളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളും തീരുമാനങ്ങളും സാമൂഹികമായ സാഹചര്യങ്ങളും ചേർന്നാണ് നോവലിന്റെ ജീവിതലോകം രൂപപ്പെടുന്നത്. മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ അതിന്റെ വിവിധ വശങ്ങളിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതാണ് കഥാപാത്രനിർമ്മിതിയുടെ പ്രധാന സവിശേഷത. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികൾ അവരുടെ വ്യക്തിപരമായ ആഗ്രഹങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ സാമൂഹികമായ സാഹചര്യങ്ങളും അവയെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. മനുഷ്യരുടെ ഗുണങ്ങളും പരിമിതികളും ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലൂടെ വെളിപ്പെടുന്നു. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ദൗർബല്യങ്ങളും ജീവിതത്തിലെ പരാജയങ്ങളും അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ അവരെക്കുറിച്ചുള്ള മാനുഷികമായ ധാരണ നിലനിർത്താൻ ഉറൂബ് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. വ്യക്തികളുടെ പ്രവൃത്തികളെ അവരുടെ ജീവിതപരിസരങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് വിശ്വാസ്യത ലഭിക്കുന്നു.
സുന്ദരികളും സുന്ദരന്മാരും എന്ന ശീർഷകം മനുഷ്യസൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയ്ക്കും ഇടനൽകുന്നു. പുറമേയുള്ള രൂപവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സൗന്ദര്യസങ്കല്പത്തിന് മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിത്വവും പെരുമാറ്റവും ബന്ധങ്ങളും പുതിയ അർത്ഥതലങ്ങൾ നൽകുന്നു. നോവലിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ശീർഷകത്തിന് വിശാലമായ പ്രസക്തി ലഭിക്കുന്നു. ഉറൂബിന്റെ ആഖ്യാനത്തിൽ മനുഷ്യരോടുള്ള സഹാനുഭൂതി ശ്രദ്ധേയമാണ്. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ജീവിതങ്ങൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ ഓരോരുത്തരുടെയും അനുഭവം മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. വ്യക്തിപരമായ സംഭവങ്ങൾ വിശാലമായ സാമൂഹികപശ്ചാത്തലത്തിൽ അർത്ഥം കൈവരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ രൂപപ്പെടുന്ന ജീവിതബന്ധങ്ങളാണ് നോവലിന്റെ ആഖ്യാനത്തിന് വ്യാപ്തി നൽകുന്നത്. മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ വൈവിദ്ധ്യവും കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പരസ്പരബന്ധങ്ങളും ചേർന്നാണ് രചനയുടെ കലാപരമായ വ്യക്തിത്വം രൂപപ്പെടുന്നത്.
മലയാറ്റൂർ രാമകൃഷ്ണന്റെ “യന്ത്രം” സ്ഥാപനജീവിതത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിത്വവും അധികാരബന്ധങ്ങളും പരിശോധിക്കുന്ന നോവലാണ്. ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനവും അതിനുള്ളിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ജീവിതവും ആഖ്യാനത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളാണ്. ഭരണസംവിധാനത്തിൽ വ്യക്തികൾ വഹിക്കുന്ന സ്ഥാനങ്ങൾ അവരുടെ പ്രവൃത്തികളെയും തീരുമാനങ്ങളെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. ഔദ്യോഗികമായ അധികാരവും വ്യക്തിപരമായ ആഗ്രഹങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഘർഷങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അധികാരഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ തീരുമാനങ്ങൾ അവരുടെ ധാർമ്മികബോധത്തെയും സാമൂഹികമായ ഉത്തരവാദിത്വത്തെയും ബാധിക്കുന്നു. ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനരീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് നോവലിന്റെ ആഖ്യാനത്തിന് വിശ്വാസ്യത നൽകുമ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ ആഗ്രഹങ്ങളും തീരുമാനങ്ങളും സംഘർഷങ്ങളും രചനയ്ക്ക് അനുഭവപരമായ ശക്തി നൽകുന്നു.
യന്ത്രം എന്ന ശീർഷകം നോവലിന്റെ ആശയവുമായി അടുത്ത ബന്ധമുള്ളതാണ്. ഒരു വലിയ യന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളെപ്പോലെ ഭരണസംവിധാനത്തിലെ വ്യക്തികളും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഓരോരുത്തരുടെയും പ്രവർത്തനം സ്ഥാപനത്തിന്റെ പൊതുവായ ഘടനയുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. ഈ രൂപകാത്മകമായ സങ്കല്പം വ്യക്തിയും സ്ഥാപനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയ്ക്ക് സഹായിക്കുന്നു. ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന മനുഷ്യന് സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളുടെയും ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ എത്രത്തോളം പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്ന പ്രശ്നം നോവലിന്റെ അനുഭവലോകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സ്ഥാപനഘടനയുടെ പ്രവർത്തനം വ്യക്തിജീവിതത്തെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്ന അന്വേഷണത്തിലൂടെയാണ് മലയാറ്റൂർ രചനയുടെ സാമൂഹികവും മാനുഷികവുമായ തലങ്ങളെ വികസിപ്പിക്കുന്നത്.
ഉറൂബിന്റെ സുന്ദരികളും സുന്ദരന്മാരും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ വിപുലമായ ലോകത്തെ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ മലയാറ്റൂരിന്റെ യന്ത്രം ഒരു സ്ഥാപനഘടനയ്ക്കുള്ളിലെ മനുഷ്യജീവിതത്തെ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. ഉറൂബിന്റെ രചനയിൽ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പരസ്പരബന്ധങ്ങളും മാനുഷികമായ അനുഭവങ്ങളും ആഖ്യാനത്തെ വികസിപ്പിക്കുന്നു. മലയാറ്റൂരിന്റെ നോവലിൽ അധികാരവും വ്യക്തിയുടെ തീരുമാനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ് പ്രധാനമാകുന്നത്. ആദ്യത്തെ നോവലിൽ ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ മേഖലകളിൽനിന്നുള്ള അനുഭവങ്ങൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ രണ്ടാമത്തേതിൽ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനരീതിയും അതിനുള്ളിലെ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതവുമാണ് ആഖ്യാനത്തിന് രൂപം നൽകുന്നത്. നോവലിന്റെ ഘടനയും കഥാപാത്രനിർമ്മിതിയും പ്രമേയത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിനനുസരിച്ച് എങ്ങനെ വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു എന്നതാണ് ഈ താരതമ്യത്തിൽ തെളിയുന്നത്.
സി. ജെ. തോമസിന്റെ “ആ മനുഷ്യൻ നീ തന്നെ” മനുഷ്യന്റെ ധാർമ്മികമായ ഉത്തരവാദിത്വത്തെ നാടകീയമായ സംഘർഷത്തിലൂടെ പരിശോധിക്കുന്ന രചനയാണ്. വ്യക്തിയുടെ പ്രവൃത്തികളും അവയുടെ ഫലങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നാടകത്തിന്റെ ആശയപരമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പ്രധാനമാണ്. ശീർഷകത്തിന് നേരിട്ടുള്ള അഭിസംബോധനയുടെ സ്വഭാവമുണ്ട്. “ആ മനുഷ്യൻ നീ തന്നെ” എന്ന പ്രസ്താവന ഉത്തരവാദിത്വത്തെ മറ്റൊരാളുടെ പ്രവൃത്തിയായി കാണുന്ന മനോഭാവത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു വ്യക്തിയുടെ ധാർമ്മികനിലപാടുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ആത്മപരിശോധനയിലേക്കാണ് ഈ സൂചന നയിക്കുന്നത്. നാടകത്തിൽ ആശയങ്ങൾ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും പ്രവൃത്തികളിലൂടെയുമാണ് വികസിക്കുന്നത്. ധാർമ്മികമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ അവ നാടകീയമായ സംഘർഷത്തിന് കാരണമാകുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത കഥാപാത്രങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതാണ് ഈ രചനാരീതിയുടെ പ്രത്യേകത.
നാടകത്തിലെ സംഭാഷണങ്ങൾക്ക് ആശയപരമായ പ്രവർത്തനത്തോടൊപ്പം രംഗപരമായ പ്രാധാന്യവുമുണ്ട്. കഥാപാത്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും അവരുടെ നിലപാടുകളും സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ വെളിപ്പെടുന്നു. ഒരു ആശയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്ന സാഹചര്യവുമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ നാടകീയമായ ശക്തി വർധിക്കുന്നു. ആ മനുഷ്യൻ നീ തന്നെ എന്ന നാടകത്തിൽ ധാർമ്മികാന്വേഷണം സംഘർഷത്തിന്റെ രൂപത്തിലാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. വ്യക്തിയുടെ പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്തരവാദിത്വബോധം കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ബന്ധങ്ങളിലൂടെയും തീരുമാനങ്ങളിലൂടെയും വികസിക്കുന്നു. ശീർഷകത്തിലെ അഭിസംബോധനയും നാടകത്തിലെ ആശയപരമായ സംഘർഷവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം രചനയുടെ അനുഭവത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. ആശയപരമായ പ്രശ്നത്തെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി രംഗാവിഷ്കാരത്തിന് അനുയോജ്യമായ രൂപം നൽകുന്നതിലാണ് നാടകത്തിന്റെ കലാപരമായ നേട്ടം.
ഈ സാഹിത്യകൃതികളുടെ പരിശോധനയിൽനിന്ന് അവയുടെ കലാപരമായ വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചില കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമാകുന്നു. വൈലോപ്പിള്ളിയുടെയും അക്കിത്തത്തിന്റെയും കവിതകളിൽ സാമൂഹികമായ അനുഭവങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായ ഭാവഘടനകളിലൂടെ ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നു. കാരൂരിന്റെയും എം. ടി.യുടെയും ചെറുകഥകളിൽ മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ പ്രത്യേക സന്ദർഭങ്ങളും മാനസികാനുഭവങ്ങളും ആഖ്യാനത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാകുന്നു. ഉറൂബിന്റെയും മലയാറ്റൂരിന്റെയും നോവലുകളിൽ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ജീവിതപരിസരങ്ങൾ ആഖ്യാനത്തിന്റെ രൂപവത്കരണത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. സി. ജെ. തോമസിന്റെ നാടകത്തിൽ ധാർമ്മികമായ ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും സംഘർഷങ്ങളിലൂടെയും വികസിക്കുന്നു. ഓരോ രചനയും സ്വീകരിക്കുന്ന ആവിഷ്കാരരീതി അതിന്റെ പ്രമേയത്തോടും അനുഭവലോകത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
സാഹിത്യകൃതിയുടെ കലാപരമായ നേട്ടം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ അതിലെ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് ആവിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന ചോദ്യത്തിനാണ് പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ടത്. സാമൂഹികമായ മാറ്റം വ്യക്തിയുടെ അനുഭവമായി രൂപപ്പെടുന്നതും ചെറിയൊരു സംഭവം വിശാലമായ മാനുഷികാർത്ഥം കൈവരിക്കുന്നതും കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ജീവിതങ്ങൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു വികസിക്കുന്നതും ആശയപരമായ സംഘർഷം രംഗാനുഭവമായി മാറുന്നതും വ്യത്യസ്തമായ കലാപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളാണ്. ഇവയുടെ സ്വഭാവം ഓരോ സാഹിത്യരൂപത്തിന്റെയും ആവിഷ്കാരരീതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പ്രമേയവും ഭാഷയും ഘടനയും കഥാപാത്രങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ രചനയുടെ കലാപരമായ വ്യക്തിത്വം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും. സാഹിത്യത്തിലെ കലാമൂല്യപഠനത്തിന് ആവശ്യമായ അടിത്തറ ഈ സൂക്ഷ്മമായ പരിശോധനയാണ് നൽകുന്നത്.












