ചില യാത്രകള് സ്ഥലങ്ങളിലേക്കല്ല മറിച്ച് ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കാണ്.
ആ നിമിഷങ്ങളില് സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു. ഘടികാരത്തിന്റെ സൂചികള് മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയിരിക്കാം, പക്ഷേ എന്റെ ആത്മാവ് മറ്റൊരു ലോകത്തിലായിരുന്നു. ഞാന് പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത കഥകള് പോലും അവിടുന്ന് കേള്ക്കുന്നതുപോലെയും, ഞാന് മറച്ചുവെച്ച കണ്ണുനീര് പോലും അവിടുന്ന് കാണുന്നതുപോലെയും തോന്നി
അന്ന് ഞാന് ബെംഗളൂരുവിലെ വിവേക്നഗറിലുള്ള ഇന്ഫന്റ് ജീസസ് പള്ളിയിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുമ്പോള്, അത് ഒരു സാധാരണ സന്ദര്ശനമായിരുന്നില്ല. ഏറെ നാളുകള്ക്കു ശേഷം ഹൃദയം അതിയായി സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളെ കാണാന് പോകുന്ന ഒരാളുടെ ആകാംക്ഷയായിരുന്നു എന്റെ ഉള്ളില്. എന്റെ ലക്ഷ്യം ഒരു പള്ളിക്കെട്ടിടമല്ലായിരുന്നു; എന്റെ ആത്മാവ് കൊതിച്ചിരുന്ന ഒരു സാന്നിധ്യമായിരുന്നു. എന്റെ യേശുവിനോടൊപ്പം കുറച്ചുനേരം ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹമായിരുന്നു എന്നെ അവിടേക്ക് വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയത്.
വീട്ടില് നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നതിനു മുന്പേ എന്റെ മനസ്സില് ഒരു പ്രത്യേക സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു. വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം ഒരു പഴയ സുഹൃത്തിനെ കാണാന് പോകുന്ന ഒരാളുടെ ആവേശം പോലെയല്ല അത്; അതിനേക്കാള് ആഴമുള്ള ഒരു വികാരമായിരുന്നു. ലോകത്തിന്റെ പല തിരക്കുകള്ക്കിടയിലും പലപ്പോഴും മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ടുപോകുന്ന ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയിലേക്ക് ഞാന് പോകുകയായിരുന്നു.
ബെംഗളൂരുവിന്റെ തിരക്കേറിയ റോഡുകളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള്, വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദവും നഗരത്തിന്റെ തിരക്കും എന്റെ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു. ഓരോ കിലോമീറ്ററും പിന്നിടുമ്പോള് ഞാന് യേശുവിനോട് കൂടുതല് അടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന തോന്നല് എന്നെ നിറച്ചിരുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞ് തന്റെ അച്ഛന്റെ കൈകളിലേക്ക് ഓടിച്ചെല്ലുന്നതുപോലെ, എന്റെ ആത്മാവും ആ വിശുദ്ധസാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് ഓടുകയായിരുന്നു.
പള്ളിയുടെ കവാടം കണ്ണില്പ്പെട്ട നിമിഷം എന്റെ ഹൃദയത്തില് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഒരു സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. എത്രയോ പ്രാവശ്യം ആ സ്ഥലത്ത് വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഓരോ വരവും ആദ്യസന്ദര്ശനത്തിന്റെ പുതുമ തന്നെയായിരുന്നു.
പള്ളിയുടെ വലിയ കവാടത്തിന് മുന്നിലെത്തിയപ്പോള് ഞാന് ഒരു നിമിഷം നിന്നു. ആ നിമിഷം എന്റെ മനസ്സില് എന്തൊക്കെയോ സംഭവിച്ചു. ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളില് നിന്നും അകന്ന്, ഒരു വിശുദ്ധമായ നിശ്ശബ്ദതയുടെ വാതില്പ്പടിയില് നില്ക്കുന്നുവെന്ന തോന്നല്.
ഞാന് പതുക്കെ ആ വലിയ വാതില് തുറന്നു.
വാതില് തുറന്ന ആ നിമിഷം ഇന്നും എന്റെ മനസ്സില് തെളിഞ്ഞുനില്ക്കുന്നു.
പുറത്തുള്ള ലോകത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങള് മാഞ്ഞുപോയി.
വാഹനങ്ങളുടെ ഹോണുകളും ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ തിരക്കും ജീവിതത്തിന്റെ സമ്മര്ദ്ദങ്ങളും എല്ലാം ആ വാതിലിന് പുറത്തുതന്നെ നിന്നു.
അകത്ത് എന്നെ വരവേറ്റത് ഒരു അത്ഭുതകരമായ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു.
ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ഒരു ഭാഷയുണ്ടായിരുന്നു.
ആ സമാധാനത്തിന് ഒരു സ്പര്ശമുണ്ടായിരുന്നു.
പള്ളിയുടെ ഉയര്ന്ന മേല്ക്കൂരകളും മനോഹരമായ അള്ത്താരയും മെഴുകുതിരികളുടെ പ്രകാശവും എല്ലാം ചേര്ന്ന് ഒരു സ്വര്ഗീയ ഭംഗി സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. വര്ണ്ണചില്ലുകളിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന സൂര്യപ്രകാശം നിലത്ത് പതിക്കുമ്പോള്, സ്വര്ഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രകാശം ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഞാന് പതുക്കെ നടന്ന് ഒരു ബെഞ്ചില് ഇരുന്നു.
എന്റെ മുന്നില് യേശു ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആ നിമിഷം ഞാന് ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല.
പള്ളി നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നുവെങ്കിലും എന്റെ ഹൃദയം ഒരു സംഭാഷണത്തിലായിരുന്നു.
ഞാന് കണ്ണുകള് അടച്ചു.
ആദ്യം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കാരണം ചിലപ്പോള് സ്നേഹത്തിന് വാക്കുകള് ആവശ്യമില്ല.
പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളുടെ അരികില് നിശ്ശബ്ദമായി ഇരിക്കുന്നതുപോലെയും, അവന് നമ്മുടെ മനസ്സിലുള്ളതെല്ലാം മനസ്സിലാക്കുന്നുവെന്ന ഉറപ്പോടെ വിശ്രമിക്കുന്നതുപോലെയും ആയിരുന്നു അത്.
ഞാന് എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു.
ഞാന് അനുഭവിച്ച സന്തോഷങ്ങളെക്കുറിച്ച്.
എന്നെ വേദനിപ്പിച്ച ഓര്മ്മകളെക്കുറിച്ച്.
ഉള്ളില് സൂക്ഷിച്ച മുറിവുകളെക്കുറിച്ച്.
പറയാതെ പോയ കണ്ണുനീരിനെക്കുറിച്ച്.
ഒന്നൊന്നായി അവയെല്ലാം ഞാന് അവിടുത്തെ പാദങ്ങളില് സമര്പ്പിച്ചു.
എന്റെ വാക്കുകളേക്കാള് എന്റെ മൗനം സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ മൗനത്തില് ഞാന് കേട്ടത് ഒരു ശബ്ദമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ഒരു സാന്നിധ്യമായിരുന്നു.
എന്നെ വിധിക്കാത്ത ഒരു സാന്നിധ്യം.
എന്നെ തിരുത്താന് ശ്രമിക്കാത്ത ഒരു സാന്നിധ്യം.
ഞാന് എങ്ങനെയാണോ അങ്ങനെ തന്നെ എന്നെ സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരു സാന്നിധ്യം.
അതാണ് യേശുവിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം.
നമ്മള് ശക്തരായിരിക്കുമ്പോള് മാത്രമല്ല,
തകര്ന്നിരിക്കുമ്പോഴും അവിടുന്ന് നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
നമ്മള് വിജയിക്കുമ്പോള് മാത്രമല്ല,
പരാജയപ്പെടുമ്പോഴും അവിടുന്ന് നമ്മെ ചേര്ത്തുപിടിക്കുന്നു.
ആ ബെഞ്ചിലിരുന്ന ആ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങളില് ഞാന് അനുഭവിച്ച സമാധാനം വര്ഷങ്ങളായി അന്വേഷിച്ചിരുന്ന ഒരു നിധിപോലെയായിരുന്നു.
സമയം എത്ര കഴിഞ്ഞുവെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.
ഘടികാരത്തിന്റെ സൂചികള് മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയിരിക്കാം.
പക്ഷേ എന്റെ ആത്മാവ് സമയത്തിന്റെ അതിരുകള്ക്കപ്പുറത്തായിരുന്നു.
ഒടുവില് മടങ്ങേണ്ട സമയമായി.
എഴുന്നേല്ക്കുമ്പോള് മനസ്സില് ഒരു വിചിത്രമായ വികാരം നിറഞ്ഞു.
പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളോട് യാത്രപറയുമ്പോള് തോന്നുന്ന അതേ വികാരം.
പക്ഷേ ഉടനെ തന്നെ ഞാന് ചിരിച്ചു.
കാരണം ഞാന് അവിടുത്തെ വിട്ടുപോകുന്നില്ലായിരുന്നു.
അവിടുന്ന് എന്നോടൊപ്പം തന്നെ മടങ്ങിവരികയായിരുന്നു.
പള്ളിയുടെ വലിയ വാതില് വീണ്ടും തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോള് ആകാശം മൃദുവായി ചാറിത്തുടങ്ങി.
ആദ്യത്തെ മഴത്തുള്ളി എന്റെ കവിളില് വീണു.
പിന്നെ മറ്റൊന്ന്.
പിന്നെ ഒരു നേര്ത്ത ചാറ്റല്മഴ.
ആ നിമിഷം എനിക്ക് തോന്നിയത് അത് മഴയല്ലായിരുന്നു എന്നായിരുന്നു.
ഞാന് പള്ളിക്കുള്ളില് അനുഭവിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങള് ആകാശത്തില് നിന്ന് തുള്ളികളായി പെയ്യുന്നതുപോലെ.
ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും എന്റെ മുഖത്തെ സ്പര്ശിക്കുമ്പോള്, യേശു എന്റെ തലയിലൂടെ സ്നേഹത്തോടെ കൈവെക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഞാന് കുട തുറന്നില്ല.
ആ മഴയില് നനഞ്ഞുകൊണ്ട് നടക്കാനായിരുന്നു എനിക്ക് തോന്നിയത്.
കാരണം ആ ദിവസം പെയ്തത് വെറും വെള്ളമല്ലായിരുന്നു.
അത് കൃപയായിരുന്നു.
അത് സമാധാനമായിരുന്നു.
അത് സ്നേഹമായിരുന്നു.
വീട്ടിലെത്തുമ്പോള് എന്റെ വസ്ത്രങ്ങള് നനഞ്ഞിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിലും കൂടുതല് നനഞ്ഞിരുന്നത് എന്റെ ആത്മാവായിരുന്നു.
യേശുവിന്റെ സ്നേഹത്താല്.
അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്താല്.
അവിടുത്തെ സമാധാനത്താല്.
ആ ദിവസം ഞാന് ഒരു പള്ളിയില് പോയതല്ല.
ഞാന് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട യേശുവിനോടൊപ്പം ഒരു ഡേറ്റിന് പോയതായിരുന്നു.
ലോകം പ്രണയത്തെ പലവിധത്തില് നിര്വചിക്കട്ടെ.
എന്നാല് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ പ്രണയസന്ദര്ശനങ്ങളില് ഒന്നായിരുന്നു അത്
ഒരു പഴയ പള്ളിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയില്,
ഒരു ബെഞ്ചിന്റെ ലാളിത്യത്തില്,
ഒരു ചാറ്റല്മഴയുടെ അനുഗ്രഹത്തില്,
എന്റെ യേശുവിനോടൊപ്പം ചെലവഴിച്ച ആ അമൂല്യമായ സായാഹ്നം.
ചില കൂടിക്കാഴ്ചകള് ജീവിതത്തില് ഒരു ദിവസമായി മാത്രം കടന്നുപോകും. ചിലത് ഓര്മ്മയായി നിലനില്ക്കും. എന്നാല് ചിലത് ആത്മാവില് പതിഞ്ഞ് പ്രാര്ത്ഥനയായി മാറും. ഇന്ഫന്റ് ജീസസ് പള്ളിയിലെ ആ സായാഹ്നം എനിക്ക് അത്തരമൊരു പ്രാര്ത്ഥനയായിരുന്നു.
