വിശപ്പിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയില്‍ ജീവിതങ്ങള്‍ പൊലിഞ്ഞിടുമ്പോള്‍ ,
വിളിച്ചുണര്‍ത്താന്‍ എന്തുകൊണ്ടോ സമൂഹം മൗനമായി.
ഒരു പിടി ചോറിനായ് കൈകള്‍ നീണ്ടുനിന്നപ്പോള്‍,
കണ്ണുകള്‍ കണ്ടിട്ടും കരങ്ങള്‍ പിന്‍വാങ്ങി.
അടുപ്പിലെ തീ അണഞ്ഞതല്ല,
മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിലെ കരുണയാണ് അണഞ്ഞത്.
അന്നമില്ലാത്ത വയറല്ല കരഞ്ഞത്,
അനീതിയുടെ ചരിത്രമാണ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞത്.
ദാനമല്ല വേണ്ടത്, അവകാശത്തിന്റെ അപ്പം,
കരുണയല്ല വേണ്ടത്, മാന്യതയുടെ ജീവിതം.
ഒരു ജീവന്‍ വിശപ്പില്‍ വീഴുമ്പോള്‍,
ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ മനസ്സാക്ഷിയാണ് മരിക്കുന്നത്.
ഒരുനേരം ഭക്ഷണം നല്‍കുന്നത് പുണ്യമെങ്കില്‍,
വിശപ്പില്ലാത്ത ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് ദൈവികതയാണ്.
ഇനി ഒരു കണ്ണീരും വിശപ്പിന് അടിമയാകരുത്,
ഇനി ഒരു ജീവനും ആഹാരത്തിനായി മരിക്കരുത്.
“വിശപ്പ് ഇല്ലാത്ത ലോകം ഒരു സ്വപ്നമല്ല; ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും അവകാശമാണ്.” 🌍🤍
വിശപ്പില്ലാത്ത ഒരു ലോകം 🫂