ഒരേ സമയം ബൗദ്ധികാവരണം സൂക്ഷിക്കുകയും അടിമത്ത ബോധം ശിരസ്സിൽ കാക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരായി മാറുകയാണ് നാം. നമ്മുടെ ഉടലുകളിൽ അത്തരം ഒരു മനഃശാസ്ത്ര കാഴ്ച നിഷേധിക്കാൻ ആവാത്ത വിധം തെളിയുകയാണ്.
എൻറെ ധാരണകളോട് ഒട്ടി നിൽക്കണം എന്നല്ല. എന്നാൽ വിയോജിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് സ്വന്തം ആത്മാവിനോട് ഒന്ന് ചോദിക്കുക. ഒരു നിമിഷ നേരത്തേയ്ക്ക് മനസ്സ് സ്വതന്ത്രമാക്കുക. ആശയപരമായ വിധേയത്വവും തന്മൂലം ഉണ്ടാവുന്ന വെറുപ്പിന്റെ പാഠങ്ങളും മാറ്റി വച്ച് മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും സ്വതന്ത്രമാക്കി മറ്റുള്ളവരെ കേൾക്കാനും ചുറ്റുപാട് തൊട്ടറിയുവാനും ഒന്ന് ശ്രമിക്കുക.
സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുന്നവർക്ക് മാത്രമേ അർത്ഥ പൂർണ്ണമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനും നീതിയുക്തമായ ധാരണകളിൽ എത്തിച്ചേരാനും കഴിയുകയുള്ളൂ. അവരിലൂടെയാണ് ഒരു ക്ഷേമ രാഷ്ട്രം സ്വപ്നം കാണാനാവുക.
മനസ്സിന് നേരെ പിടിക്കുന്ന ഒരു കണ്ണാടി നമ്മെ തിരിച്ചറിയാനും സ്വയം വിലയിരുത്താനും ഉപകരിക്കും. സ്വന്തം കുറ്റവും കുറവുകളും തിരിച്ചറിയുന്നതിനൊപ്പം സ്വന്തം കഴിവുകളിൽ വിശ്വാസമുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഒരു പൗരൻ ആവാനും നമുക്ക് കഴിയണം.
എല്ലാവരിലും വ്യത്യസ്തങ്ങളായ അനവധി കഴിവുകൾ ഉണ്ട്. അവ തിരിച്ചറിയാനോ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനോ സമൂഹത്തിന് ഗുണകരമായ വിധത്തിൽ പ്രയോജനപ്പെടുത്താനോ നമുക്കാവുന്നില്ല. തന്മൂലം ഒരുവനിലെ നന്മകളും മേന്മകളും അവനറിയാതെ അവനൊപ്പം നശിക്കുകയാണ്.
സ്വയമറിയാനും വിമർശന വിധേയമാക്കുവാനും നമുക്കാവണം. നാം നിസ്സാരരെന്ന് പുച്ഛിച്ചു തള്ളിയവരിൽ ചിലരെങ്കിലും ജീവിത വിജയം നേടിയത് അവർ സ്വയം തിരിച്ചറിയാനും വിമർശന ബുദ്ധിയോടെ തിരുത്തി അധ്വാനിക്കാനും ശ്രമിച്ചതിനാലാണ്. അത്തരത്തിലുള്ള അനവധി ആളുകൾ നമുക്ക് ചുറ്റിലുമുണ്ട്.
കഴിവുകൾ ഉണ്ടായിട്ടും അത് വേണ്ട പോലെ ഉപയോഗപ്പെടുത്താനാവാതെ പോകയാൽ ആശിച്ച വണ്ണം എങ്ങും എത്താനാകാഞ്ഞവർ അനവധി. കൈവശമുള്ള വിദ്യ വേണ്ട പോലെ ഉപയോഗിക്കാനായതിനാൽ മെച്ചപ്പെട്ട നിലകളിൽ എത്തിയവരും ധാരാളം.
ഇതൊക്കെ കാണുമ്പോൾ തനിക്കുണ്ടായ നഷ്ടങ്ങൾ ഓർത്ത് നിരാശരാവുന്നവരും തനിക്കത്രയേ വിധിച്ചിട്ടുള്ളു. അതിനാൽ ഇത്രയേ എത്താൻ കഴിയുകയുള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞ് സ്വന്തം മനസ്സിനെ സമാധാനിപ്പിച്ച് ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരും ഇത്രയൊക്കെ തന്ന ദൈവത്തിന് സ്തുതി ചൊല്ലി സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവരുമുണ്ട്.
ചിലർ അപ്രകാരമല്ല. തൻറെ കൈവശമുള്ള വിഭവങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ഉപയോഗപ്പെടുത്തി ജീവിത വിജയം നേടിയവരെ നോക്കി അവർ ഉണ്ടാക്കിയതൊക്കെ അവിഹിതമായ മാർഗത്തിലൂടെ ആണെന്ന് പറഞ്ഞു സ്വയം സമാധാനം കണ്ടെത്തും. ഒക്കെയും മനസ്സിൽ ഊറി കൂടുന്ന നിരാശയുടെയും നഷ്ടബോധത്തിന്റെയും പ്രതിഫലനമാണ്.
അപ്പോഴും തനിക്ക് എവിടെയാണ് പിഴച്ചത് എന്ന് അറിയാൻ ഒരു ശ്രമവുമില്ല. അവിടെയാണ് നമ്മിലെ അടിമത്തം പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.
ചിലർ സ്വന്തം അടിമത്വ ബോധത്തെ ശിരസ്സാ വഹിക്കുകയും ഒപ്പം മറ്റുള്ളവരുടെ ഉയർച്ചയെ പഴിച്ച് സമാധാനം തേടുകയും ചെയ്യുന്നു. റിസർവേഷൻ, അഴിമതി, കോപ്പിയടി, ഉന്നതരെ മണിയടി, എന്നിങ്ങനെ പറയാനാറിയുന്ന മുഴുവൻ കുറ്റങ്ങളും ആരോപിച്ച് അവൻറെ ഉയർച്ചയെയും ജീവിത നേട്ടത്തെയും ഇകഴ്ത്തിക്കാട്ടാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. അപ്രകാരം അവർ സമാധാനം തേടുന്നു.
മറ്റു ചിലരിൽ തന്മൂലം അസൂയ ആളിക്കത്തുകയും നന്മയുടെ ചിരിച്ച മുഖവുമായി വൃത്തികേടുകൾ പറഞ്ഞ് പരത്തുകയും ചുറ്റിലുമുള്ളവരെ കൊണ്ട് വിശ്വസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. അവർ കാഴ്ചയിലും പെരുമാറ്റത്തിലും മാന്യരാണെങ്കിൽ പറയുകയും വേണ്ട. അവർ പറയുന്നതെന്തും നാം പെട്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കും. ഒന്നു നിരീക്ഷിച്ചാൽ അത്തരത്തിലുള്ളവരെ നമുക്ക് ചുറ്റിലും ധാരാളമായി കാണാവുന്നതാണ്.
നുണ, അസൂയ, എന്നീ പദങ്ങൾ സ്ത്രീകളുടെ വിശേഷങ്ങൾ ആയാണ് നാം കേട്ടു ശീലിച്ചത്. അതൊക്കെ വെറുതെ. പുരുഷന്മാർ അക്കാര്യത്തിൽ ഒട്ടും പിന്നിലല്ല . പരദൂഷണം മാത്രമല്ല ചേർത്തു പിടിച്ച് ചതിക്കാനും തയ്യാർ. നമുക്കൊപ്പം ഉണ്ടാവും അത്തരക്കാർ. അവരെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള സ്വതന്ത്രബോധം സ്വന്തം ചേതനയിൽ വേണം.
സ്വന്തം കഴിവു കേടിനെ മഹത്വവൽക്കരിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരുടെ കഴിവുകൾ ഇകഴ്ത്തി കാട്ടാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അനവധി മാന്യ ദേഹങ്ങളെ കാണാനാവും. പൊതു സമൂഹത്തിൽ ഉന്നതരെന്ന് കരുതുന്നവരും മാതൃക വ്യക്തിത്വമെന്ന് വിശേഷണം നൽകി ആദരിക്കപ്പെടുന്നവരും തൊഴിൽ കൊണ്ട് മഹത്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരും രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കന്മാരും ഇക്കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ടാവും. ഇവരൊക്കെ എന്തുപറഞ്ഞാലും ജനം വിശ്വസിക്കും.
ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചാൽ അത്തരക്കാരെ നമുക്ക് ധാരാളമായി കണ്ടെത്താനാവും. നിങ്ങളുടെ അടുത്ത ബന്ധുക്കളോ ഒപ്പം പഠിച്ചവരോ സുഹൃത്തുക്കളോ ഒപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്നവരോ ആവാം. ചുറ്റിലുമുള്ള ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും അത്തരം വ്യക്തിത്വങ്ങളെ ഒന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കുക. അത്തരക്കാരോടുള്ള സ്നേഹവും ആരാധനയും ആത്മാർത്ഥതയും വിധേയത്വവും മൂലം ഒരു പക്ഷേ നിങ്ങൾക്ക് അതിനായി എന്ന് വരില്ല.
ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങളിലും അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു വ്യക്തി നിശബ്ദം ജീവിക്കുന്നുണ്ടാവും.
വിധേയത്വം സൂക്ഷിക്കുന്നവരാണ് നാം. വിധേയത്വവും ആരാധനയും ഭക്തിയും അടിമത്വത്തിന്റെ വകഭേദങ്ങളാണ്. ഒരു പരിധി കഴിഞ്ഞാൽ അതപകടമാണ്.
തൊഴിൽദായകൻ, നേതാവ്, നടൻ, മന്ത്രവാദി, മനുഷ്യ ദൈവങ്ങൾ വിഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ എത്രയോ തലക്കെട്ടുകൾക്കാണ് നമ്മിലെ പ്രജ്ഞയെ ദാനം ചെയ്തു അടിമത്വത്തിന് തലകുമ്പിട്ടത്.
ഇതേക്കുറിച്ച് നാം എത്രപേർ ചിന്തിക്കുന്നു. ഒക്കെയും ആവശ്യമായിരിക്കാം. എന്നാൽ അതിന് പരിധി നിശ്ചയിക്കണം. പരിധിക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് ഉള്ള പലായനം സ്വന്തം മുഖത്തേക്ക് തുപ്പുന്നതിന് സമാനം.
സ്വന്തം ഗുണങ്ങളും കഴിവുകളും തിരിച്ചറിയാനും അത് മറ്റൊരാൾക്ക് ചവിട്ടി മെതിക്കാനുള്ളതുമല്ല എന്ന ബോധവും തീർച്ചയായും ഉണ്ടാവണം. അത്തരം ബോധം നിലനിർത്താൻ നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനാവണം. അതിനുള്ള സാംസ്കാരിക വിപ്ലവമാണ് ഇനി വേണ്ടത്.
ബൗദ്ധികാവരണം പേറുന്നിടത്തല്ല, ബൗദ്ധികതയുടെ തെളിനീര് ചുരത്തുന്നിടത്താണ് നാം സ്വതന്ത്രരാവുന്നത്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ നറുനിലാവിലാണ് ജീവിത വിജയവും സന്തോഷവും പൂത്തിറങ്ങുക.
