കളിയുഗത്തിന്റെ നേർക്കാഴ്ചകൾ കാരൂർ സോമന്റെ കഥാലോകം(ബുക്ക് റിവ്യൂ) – തോമസ് മൂന്നാനപ്പള്ളി

സമകാലിക മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ തലങ്ങളിലേക്കു തുറക്കുന്ന ഇരുപതു കഥകളുടെ സമാഹാരമാണ് കാരൂർ സോമന്റെ കളിയുഗം. സാമൂഹികബന്ധങ്ങൾ, സാമ്പത്തികാസമത്വം, അധികാരം, മാദ്ധ്യമങ്ങൾ, സാങ്കേതികവിദ്യ, ചരിത്രം, കുടുംബബന്ധങ്ങൾ എന്നിവയാണ് പ്രധാന വിഷയങ്ങൾ. ബാഹ്യസാഹചര്യങ്ങളും അവയോടുള്ള വ്യക്തിയുടെ മാനസികപ്രതികരണങ്ങളും ഒരുപോലെ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന ഈ കഥകളിൽ മനുഷ്യന്റെ നിലനിൽപ്പും ആത്മാഭിമാനവും നീതിബോധവും അടിയൊഴുക്കായി തുടരുന്നു. സമകാലിക ജീവിതത്തിന്റെ സങ്കീർണമായ അനുഭവങ്ങളെ വ്യക്തികളുടെ ജീവിതസന്ദർഭങ്ങളിലൂടെ ആവിഷ്കരിക്കുന്നതിലാണ് ഈ സമാഹാരത്തിന്റെ പൊതുസ്വഭാവം തെളിയുന്നത്.

സമാഹാരത്തിന്റെ പേരുതന്നെ ഒരു കാലബോധത്തിലേക്കുള്ള സൂചനയാണ്. പുരാണസങ്കൽപ്പത്തിലെ കലിയുഗം ധാർമ്മികമൂല്യങ്ങളുടെ ക്ഷയത്തെയും അധികാരത്തിന്റെയും ധനത്തിന്റെയും സ്വാധീനത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ കളിയുഗം എന്ന ശീർഷകത്തിന് അതിനേക്കാൾ സവിശേഷമായൊരു ധ്വനിയുണ്ട്. സംസ്കൃതത്തിൽ
” ലളയോരഭേദ” എന്ന നിയമമനുസരിച്ച് “ല”യും “ള”യും തമ്മിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവുമില്ല. കലിയുഗം കളിയുഗമായി മാറുക സ്വാഭാവികമാണല്ലോ.
കലിയുഗവും കളിയുഗവും ആശയപരമായി ഒന്നല്ല. കലിയുഗത്തിന്റെ മൂല്യശോഷണം മനുഷ്യന്റെ സ്വാർത്ഥതാൽപര്യങ്ങൾക്കും അധികാരമോഹത്തിനും അനുസരിച്ച് പലതരത്തിൽ തരം താഴ്ന്ന കളികളരങ്ങേറുന്ന കാലമായി പരിണമിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന നിരീക്ഷണത്തിനാണ് ഇവിടെ പ്രസക്തി. വ്യക്തിബന്ധങ്ങളിലും സാമൂഹികസ്ഥാപനങ്ങളിലും പൊതുജീവിതത്തിലും നടക്കുന്ന ഈ കളികളുടെ പല മുഖങ്ങളാണ് ഈ സമാഹാരത്തിലെ കഥകൾ അനാവരണം ചെയ്യുന്നത്. ശീർഷകം അങ്ങനെ സമാഹാരത്തിന്റെ പ്രമേയങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കാലസൂചന മാത്രമല്ല, അതിന്റെ സാമൂഹികവായനയ്ക്കുള്ള താക്കോൽ കൂടിയായി മാറുന്നു.

“വേടന്മാർ” എന്ന കഥയിൽ സാമ്പത്തികസ്ഥാപനങ്ങളോടുള്ള സാധാരണക്കാരന്റെ വിശ്വാസവും അതിന്റെ തകർച്ചയും കേന്ദ്രമാകുന്നു. ജോൺ സാമുവലിന്റെ കുടുംബത്തിന് ബാങ്കിലെ അഴിമതി വരുത്തുന്ന നഷ്ടം സാമ്പത്തിക തിരിച്ചടിയിലുപരി ഭാവിപ്രതീക്ഷകളുടെ തകർച്ചയാണ്. ഭാര്യയുടെ ചികിത്സയും മകളുടെ വിദ്യാഭ്യാസവും അയാളുടെ മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സമ്മർദം ദുരന്തത്തിന്റെ മാനുഷികതീവ്രത വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്വരാഹിത്യം ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ എത്രത്തോളം തകർക്കാമെന്ന ചോദ്യമാണ് കഥ ഉയർത്തുന്നത്. സാമ്പത്തികമായ അനീതിയെ കണക്കുകളിലൂടെയോ പൊതുപ്രസ്താവനകളിലൂടെയോ അവതരിപ്പിക്കാതെ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതദുരന്തത്തിലൂടെ അനുഭവവേദ്യമാക്കുന്നതാണ് ഇതിന്റെ ആഖ്യാനമികവ്.

“വേഷം കെട്ടിയാടുന്നവൾ” സ്വീഡനിലെ ക്രിസ്റ്റീന രാജ്ഞിയുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ അധികാരം, വ്യക്തിത്വം, സാമൂഹികപ്രതീക്ഷകൾ, സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവ പരിശോധിക്കുന്നു. ചരിത്രവ്യക്തിയെ ഇന്നത്തെ വായനക്കാരന്റെ ചിന്തയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഈ കഥയിൽ സമൂഹം വ്യക്തിയുടെ ജീവിതം നിർവചിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും സ്വന്തം നിലപാടുകൾക്കനുസരിച്ച് ജീവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹവും പ്രധാനമാകുന്നു. രാജകീയപദവിയും വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യമായ അഭിലാഷങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പരിശോധിക്കുന്നതിലൂടെ ചരിത്രം മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യബോധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിചിന്തനത്തിനുള്ള പശ്ചാത്തലമായി മാറുന്നു.

“ഒരു കോടി രൂപ” മാധ്യമസംസ്കാരവും സാഹിത്യരംഗത്തെ അംഗീകാരവും മൗലികതയെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങളും ഒരുമിച്ചു പരിശോധിക്കുന്നു. എഴുത്തുകാരനായ ഫിജോ വർഗീസിനെതിരായ ആരോപണങ്ങൾ തെളിവുകളുടെ പരിശോധനയ്ക്കു മുമ്പുതന്നെ സാമൂഹികമാദ്ധ്യമങ്ങളിലൂടെ പ്രചരിക്കുകയും അയാളുടെ പ്രതിച്ഛായയെ ബാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ ഒരു വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുധാരണ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ വസ്തുതകളേക്കാൾ പ്രചാരണത്തിന് ലഭിക്കുന്ന സ്വാധീനമാണ് പ്രസക്തമാകുന്നത്. സത്യാനന്തരകാലത്തിന്റെ സ്വഭാവവുമായി അടുത്തു സംവദിക്കുന്ന കഥയാണിത്. സത്യത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയും വ്യക്തിയുടെ സൃഷ്ടിപരമായ അസ്തിത്വവും പൊതുജനാഭിപ്രായത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദത്തിനു വിധേയമാകുന്ന കാലാവസ്ഥയെ കഥ ശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവരുന്നു.

“ഭീകര ചിന്തകൾ” ഉൾറീക്ക് മെയിൻഹോഫിന്റെയും ബാദേർ-മെയ്ൻഹോഫ് സംഘത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിലൂടെ രാഷ്ട്രീയപ്രതിഷേധം, ആശയതീവ്രത, അക്രമത്തിന്റെ ന്യായീകരണം എന്നിവ ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. രാഷ്ട്രീയബോധം എങ്ങനെ തീവ്രമായ നിലപാടുകളിലേക്കു നീങ്ങുന്നു എന്നും ലക്ഷ്യവും മാർഗ്ഗവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്താണെന്നും കഥ അന്വേഷിക്കുന്നു. ചരിത്രത്തിലെ ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം അതിന്റെ ആശയപരമായ പ്രേരണകളിലേക്കും മനുഷ്യന്റെ രാഷ്ട്രീയമനോഭാവങ്ങളിലേക്കും ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നതാണ് ഈ രചനയുടെ പ്രസക്തി.

“മരണവീട് ” മരണത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ആചാരങ്ങളെയും സാമൂഹികപ്രദർശനങ്ങളെയും നിരീക്ഷിക്കുന്നു. സഹോദരന്റെ മരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ലണ്ടനിൽനിന്നു നാട്ടിലെത്തുന്ന മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ ദുഃഖത്തിന്റെ ആത്മാർത്ഥതയും അതിന്റെ പൊതുവേദിയിലെ അവതരണവും തമ്മിലുള്ള അകലം വ്യക്തമാകുന്നു. മരണം വ്യക്തിയുടെ ഏറ്റവും സ്വകാര്യമായ നഷ്ടമാണെങ്കിലും അതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള സാമൂഹികപ്രവർത്തനങ്ങൾ പലപ്പോഴും പ്രദർശനസ്വഭാവം കൈവരിക്കുന്നു. പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ അനുഭവവും നാട്ടിലെ സാമൂഹികരീതികളോടുള്ള താരതമ്യവും കഥയുടെ നിരീക്ഷണത്തിന് മറ്റൊരു തലം നൽകുന്നു.

“യന്ത്രമനുഷ്യൻ” റോബോട്ടിക് ശസ്ത്രക്രിയയുടെ വരവ് ഡോ. സാം ഡാനിയലിന്റെയും മിനി നായരുടെയും തൊഴിൽജീവിതത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളെ പരിശോധിക്കുന്നു. സാങ്കേതികപുരോഗതി നൽകുന്ന സൗകര്യങ്ങൾക്കൊപ്പം തൊഴിൽസുരക്ഷ, പ്രാവീണ്യം, സ്വത്വബോധം എന്നിവയ്ക്കു മുന്നിലുള്ള വെല്ലുവിളികളും കഥ ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. യന്ത്രത്തിന്റെ കാര്യക്ഷമതയും മനുഷ്യന്റെ അനുഭവജ്ഞാനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മാത്രമല്ല, തൊഴിൽപരമായ അസ്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തിയുടെ ആശങ്കയും ഇതിന്റെ പ്രമേയത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. സാങ്കേതികമാറ്റം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ പുനർനിർവ്വചിക്കുന്നു എന്ന സമകാലികചോദ്യമാണ് കഥ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്.

“പാശ്ചാത്യ സുന്ദരി” സ്പെയിനിലെ ചാൾസ് നാലാമൻ, മാനുവൽ ഗോദോയ്, മരിയ ലൂയിസ തുടങ്ങിയ ചരിത്രവ്യക്തിത്വങ്ങളിലൂടെ രാജകീയജീവിതം, അധികാരബന്ധങ്ങൾ, വ്യക്തിഗത ആഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിവ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. സ്വകാര്യജീവിതവും പൊതുചരിത്രവും പരസ്പരം സ്വാധീനിക്കുന്ന വിധമാണ് കഥയുടെ താൽപര്യം. അധികാരത്തിന്റെ അന്തഃപുരലോകവും രാഷ്ട്രീയസംഭവങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പരിശോധിക്കുന്നതിലൂടെ ചരിത്രത്തെ വ്യക്തികളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലൂടെ വായിക്കാനുള്ള അവസരം ഈ കഥ നൽകുന്നു.

“ധനമോഹികൾ” എലിസ ലിൻ ഷിന്റെയും പരാഗ്വേ ഭരണാധികാരി ഫ്രാൻസിസ്കോ ലോപസിന്റെയും ജീവിതത്തിലൂടെ അധികാരമോഹവും യുദ്ധവും പരിശോധിക്കുന്നു. വ്യക്തികളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെപ്പോലും ബാധിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ദുരന്തപരിണതികളാണ് കഥ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. സമ്പത്തിനും അധികാരത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള മോഹം സ്വകാര്യമായ താൽപര്യത്തിൽ ഒതുങ്ങാതെ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവിയെ നിർണ്ണയിക്കുന്ന ശക്തിയായി മാറുന്ന സാഹചര്യം ഇവിടെ തെളിയുന്നു. ചരിത്രസംഭവങ്ങളെ വ്യക്തികളുടെ അഭിലാഷങ്ങളോടും തീരുമാനങ്ങളോടും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതാണ് കഥയുടെ ആഖ്യാനസവിശേഷത.

“വാഴ്ത്തപ്പെടുന്ന മഹാപ്രതിഭകൾ” കലാകാരന്റെ കഴിവും അതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള പ്രശസ്തിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പരിശോധിക്കുന്നു. സോമരാജനെ ഡോക്യുമെന്ററിയുടെ പേരിൽ സമീപിക്കുന്ന പ്രകാശ് ബാബുവും നന്തൻ ദാസും നടത്തുന്ന സാമ്പത്തികചൂഷണം കലാലോകത്തെ താൽപര്യരാഷ്ട്രീയത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പ്രതിഭയെ ആദരിക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ കലാകാരന്റെ കഴിവും വിശ്വാസവും എങ്ങനെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു എന്നതാണ് കഥയുടെ സാമൂഹികനിരീക്ഷണം. സൃഷ്ടിയുടെ മൂല്യവും അതിന്റെ പേരിൽ രൂപപ്പെടുന്ന പ്രശസ്തിയുടെ വിപണനവും തമ്മിലുള്ള അകലം കലാകാരന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ പ്രശ്നമായി ഇവിടെ മാറുന്നു.

“മാരിയമ്മയുടെ ദയാനയം” പ്രമേഹരോഗിയായ ഭർത്താവ് മത്തായിയോടുള്ള മാരിയമ്മയുടെ കരുതലും നർമവും അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ അസ്വസ്ഥതകളെയും പരിഭവങ്ങളെയും സ്നേഹത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കാണാൻ കഴിയുന്ന കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ ഊഷ്മളതയാണ് കഥയുടെ ആധാരം. സാമൂഹികവിമർശനവും ചരിത്രവും അധികാരവും നിറഞ്ഞ കഥകൾക്കിടയിൽ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ ലളിതമായ സൗന്ദര്യത്തിലേക്കു ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്ന ഈ രചന സമാഹാരത്തിന്റെ ഭാവവൈവിദ്ധ്യത്തിന് സംഭാവന നൽകുന്നു. നർമ്മത്തിലൂടെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സ്വഭാവവും ദാമ്പത്യജീവിതത്തിന്റെ അടുപ്പവും സ്വാഭാവികമായി വെളിപ്പെടുന്നു.

“കുഞ്ഞുകുയിൽ” കാറ്റിലും മഴയിലും കൂട് നശിച്ച കുഞ്ഞുകുയിലിനെ രക്ഷിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ കാരുണ്യത്തിന്റെ വിശാലമായ അർഥം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മറ്റൊരു ജീവന്റെ നിലനിൽപ്പിനായി കാണിക്കുന്ന കരുതലിലും മനുഷ്യന്റെ മഹത്ത്വം പ്രകടമാകുന്നു. പ്രകൃതിയിലെ ഒരു ചെറിയ സംഭവത്തെ മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെയും ജീവകാരുണ്യത്തിന്റെയും അനുഭവമാക്കി മാറ്റുന്നതാണ് കഥയുടെ സവിശേഷത. ലളിതമായ സംഭവവികാസത്തിനുള്ളിൽ വൈകാരികമായൊരു ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആഖ്യാനമിതത്വം ഇതിന് പ്രത്യേക ഭംഗി നൽകുന്നു.

“മണിക്കുട്ടന് അക്കാദമി അവാർഡ്” സാഹിത്യപുരസ്കാരവും സൃഷ്ടിയുടെ മൗലികതയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പരിശോധിക്കുന്നു. മണിക്കുട്ടന്റെ പുസ്തകവും അതിനു ലഭിക്കുന്ന അംഗീകാരവും ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ സാഹിത്യരംഗത്തെ മൂല്യനിർണയത്തെയും പ്രശസ്തിയുടെയും സ്ഥാപനപരമായ അംഗീകാരത്തിന്റെയും സ്വാധീനത്തെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. ഒരു സൃഷ്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ ഉടമസ്ഥതയും അതിന്റെ പേരിൽ ലഭിക്കുന്ന അംഗീകാരവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഇവിടെ പ്രധാനമാകുന്നു. ഒരു കോടി രൂപ, വാഴ്ത്തപ്പെടുന്ന മഹാപ്രതിഭകൾ, പുരസ്കാരം എന്നീ കഥകളുമായി ഈ രചനയ്ക്കുള്ള ആശയബന്ധം സാഹിത്യലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സമാഹാരത്തിന്റെ നിരീക്ഷണത്തിന് തുടർച്ച നൽകുന്നു.

“ശംഖുമുഖത്തെ നഗ്നസാഗരകന്യക” ശംഖുമുഖവും കാനായി കുഞ്ഞിരാമന്റെ ശിൽപവും പശ്ചാത്തലമാക്കി പൊതുസ്ഥലപരിപാലനം, മാലിന്യം, തെരുവുനായ്ക്കൾ, സുരക്ഷ എന്നിവ ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. കലാസൃഷ്ടിയുടെ സൗന്ദര്യവും അതു നിലകൊള്ളുന്ന പൊതുഇടത്തിന്റെ പൗരബോധവും വേർതിരിക്കാനാവില്ലെന്ന ബോധമാണ് കഥ നൽകുന്നത്. ഒരു ശിൽപത്തെ ആസ്വദിക്കുന്നതിൽ ഒതുങ്ങാതെ അതിന്റെ പരിസരത്തോടുള്ള സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വവും പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന നിരീക്ഷണം ഇതിനെ കലാസ്വാദനത്തിന്റെയും പൗരബോധത്തിന്റെയും സംഗമസ്ഥാനത്തേക്കു നയിക്കുന്നു.

“ആത്മഹത്യ” രാമകൃഷ്ണന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണവും അനൂപ് അരവിന്ദനുമായുള്ള സംഭാഷണവും വഴി മാധ്യമങ്ങളുടെ അവതരണരീതിയും പൊതുധാരണയും പരിശോധിക്കുന്നു. വിവരങ്ങൾ ക്രമേണ വെളിപ്പെടുന്ന ആഖ്യാനം വായനക്കാരനെ അന്വേഷണത്തിന്റെ ഗതിയിൽ പങ്കാളിയാക്കുന്നു. ഒരു ദുരന്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തയും അതിന്റെ പിന്നിലെ സംഭവസാഹചര്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഇവിടെ പ്രധാനമാകുന്നു. മാദ്ധ്യമങ്ങൾ വിവരങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ കഥയുടെ സാമൂഹികപ്രസക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

“മഞ്ഞുപുഷ്പങ്ങൾ” ആനി വാഹനാപകടത്തിൽ മരിച്ചതിനുശേഷം ഭർത്താവ് ആന്റണിയും മക്കളായ സാറയും ജോണും നേരിടുന്ന നഷ്ടത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. കുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ ഉയരുന്ന ആത്മാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം ദുഃഖത്തെ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ സ്വകാര്യാനുഭവത്തിൽനിന്ന് ജീവിതത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനപ്രശ്നങ്ങളിലേക്കു വികസിപ്പിക്കുന്നു. മഞ്ഞിന്റെ ദൃശ്യവും മരണത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയും കഥയിൽ ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു. കുട്ടികളുടെ മനോലോകത്തിലൂടെ നഷ്ടത്തിന്റെ ആഴം ആവിഷ്കരിക്കുന്ന ഈ കഥയിൽ വൈകാരികതയ്ക്ക് അമിതവിവരണത്തിന്റെ അകമ്പടിയില്ല. ഒരു ചോദ്യത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയിൽനിന്നു ദുഃഖത്തിന്റെ വിശാലമായ അർഥം തെളിയുന്നു.

“ഓർമ്മകൾ” രാഷ്ട്രീയഹിംസയിൽ പിതാവിനെ നഷ്ടപ്പെടുകയും കാഴ്ചശക്തി ഇല്ലാതാകുകയും ചെയ്ത കുഞ്ഞുമോന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ വ്യക്തിപരമായ ദുരിതവും സാമൂഹികസംഭവങ്ങളും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. മാതാവിന്റെ അദ്ധ്വാനവും പീറ്ററിന്റെ സഹായവാഗ്ദാനവും പ്രതീക്ഷയുടെ വഴിതുറക്കുന്നു. ഭൂതകാലത്തിലെ മുറിവുകൾ വർത്തമാനജീവിതത്തെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നതും നഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിലും ജീവിതത്തെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹവും കഥയുടെ വൈകാരികതയിൽ ഉൾച്ചേരുന്നു. ഓർമ്മകൾ ഇവിടെ പഴയ സംഭവങ്ങളുടെ വീണ്ടെടുപ്പിനപ്പുറം കഥാപാത്രത്തിന്റെ ജീവിതബോധത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന അനുഭവങ്ങളായി മാറുന്നു.

“മോസ്കോയിലെ സുന്ദരി” കാതറിൻ രണ്ടാമന്റെ ചരിത്രജീവിതത്തിലൂടെ അധികാരം, വ്യക്തിജീവിതം, രാഷ്ട്രീയതാൽപര്യങ്ങൾ എന്നിവ പരിശോധിക്കുന്നു. ചരിത്രത്തിലെ ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ ജീവിതത്തെ കഥാത്മകമായി സമീപിക്കുമ്പോൾ വ്യക്തിയുടെ ആഗ്രഹങ്ങളും അധികാരത്തിന്റെ സ്വഭാവവും സാമൂഹികസ്ഥാനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം തെളിയുന്നു. ക്രിസ്റ്റീന രാജ്ഞിയുടെയും സ്പെയിനിലെ രാജകീയവ്യക്തിത്വങ്ങളുടെയും കഥകളോടൊപ്പം ചേർത്തുവായിക്കുമ്പോൾ വിവിധ കാലങ്ങളിലും ദേശങ്ങളിലും അധികാരവും വ്യക്തിത്വവും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളും എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിനെ താരതമ്യത്തോടെ കാണാൻ ഈ ചരിത്രകഥകൾ അവസരമൊരുക്കുന്നു.

“പുരസ്കാരം “എന്ന കഥയിൽ കുര്യൻ പാലത്തറയ്ക്ക് ലഭിക്കുന്ന കവിതാപുരസ്കാരവും കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ പ്രതികരണങ്ങളും സാഹിത്യപ്രതിഭയെയും അംഗീകാരത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. മറിയാമ്മയുടെ സംശയവും ആൻസിയുടെ വെളിപ്പെടുത്തലും പുരസ്കാരത്തിന്റെ പിന്നിലെ സൃഷ്ടിപരമായ വസ്തുതയെക്കുറിച്ച് പുതിയ ചിന്തയ്ക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്നു. പുരസ്കാരം ഒരാളുടെ നേട്ടമായി മാത്രം നിലകൊള്ളാതെ സൃഷ്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ ഉടമസ്ഥതയുടെയും സാഹിത്യരംഗത്തെ അംഗീകാരരീതിയുടെയും പ്രശ്നമായി വികസിക്കുന്നു. ഒരു കോടി രൂപ, മണിക്കുട്ടന് അക്കാദമി അവാർഡ് എന്നീ കഥകളുമായി ഇതിന് ആശയബന്ധമുണ്ട്. സാഹിത്യപ്രതിഭയെ വിലയിരുത്തുന്നതിൽ പൊതുധാരണയും സ്ഥാപനപരമായ അംഗീകാരവും വഹിക്കുന്ന പങ്ക് ഈ കഥകളുടെ കൂട്ടായ വായനയിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമാകുന്നു.

“മരണമണി” മത്തായിയും സഹോദരനായ ജോസും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലൂടെ കുടുംബ ഉത്തരവാദിത്വവും മരണാനന്തരപ്രദർശനവും തമ്മിലുള്ള അകലം പരിശോധിക്കുന്നു. രോഗിയായ പിതാവിനെ പരിചരിക്കുന്ന മത്തായിയുടെ ജീവിതവും മരണത്തിനു ശേഷം വലിയ ചടങ്ങുകൾ സംഘടിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ജോസിന്റെ സമീപനവും രണ്ടു വ്യത്യസ്ത മനോഭാവങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഒരാൾക്കു നൽകേണ്ട പരിചരണത്തേക്കാൾ മരണാനന്തരചടങ്ങുകൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന സാമൂഹികരീതിയെ കഥ പരിഹാസത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മരണവീട് എന്ന കഥയുമായി ചേർത്തുവായിക്കുമ്പോൾ മരണത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള സാമൂഹികപ്രകടനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള എഴുത്തുകാരന്റെ നിരീക്ഷണം കൂടുതൽ വ്യക്തത നേടുന്നു. രണ്ടിലും മരണമാണ് പശ്ചാത്തലമെങ്കിലും ഒന്നിൽ പൊതുചടങ്ങുകളുടെ സ്വഭാവവും മറ്റൊന്നിൽ കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ് ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രം.

“സായംസന്ധ്യകൾ” സമാഹാരത്തിന് ദുരന്താത്മകമായൊരു സമാപനഭാവം നൽകുന്നു. അരുണയുടെയും സഹദേവന്റെയും ജീവിതത്തിലൂടെ പ്രണയം, രാഷ്ട്രീയബാദ്ധ്യത, വ്യക്തിസ്വപ്നങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയഹിംസ എന്നിവ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുന്നു. കവചകുണ്ഡലങ്ങളുടെ പരാമർശം കഥയ്ക്ക് പുരാണപരമായൊരു സൂചന നൽകുമ്പോൾ ഭീകരാക്രമണത്തിൽ ഇരുവരുടെയും ജീവിതം അവസാനിക്കുന്ന സാഹചര്യം സമകാലിക ഹിംസയുടെ മനുഷ്യവില മുന്നിലെത്തിക്കുന്നു. സ്വപ്നവും സംഭവലോകവും തമ്മിലുള്ള ആഖ്യാനബന്ധം കഥയുടെ ഘടനയിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിക്കുന്നു. സ്വകാര്യമായ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കു മേൽ ചരിത്രവും രാഷ്ട്രീയവും നടത്തുന്ന ഇടപെടലാണ് കഥയുടെ ദുരന്താത്മകതയ്ക്ക് അടിസ്ഥാനം. പ്രണയത്തിന്റെ ആർദ്രതയും അപ്രതീക്ഷിതമായ മരണവും തമ്മിലുള്ള ഭാവപരമായ അകലം കഥയുടെ വൈകാരികതയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

ഈ ഇരുപതു കഥകളെയും ഒരുമിച്ചു വായിക്കുമ്പോൾ അവയുടെ വിഷയവൈവിദ്ധ്യത്തിനപ്പുറം ചില ആശയധാരകൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുന്നതു കാണാം. ഒരു കോടി രൂപ, മണിക്കുട്ടന് അക്കാദമി അവാർഡ്, വാഴ്ത്തപ്പെടുന്ന മഹാപ്രതിഭകൾ, പുരസ്കാരം, ആത്മഹത്യ എന്നീ കഥകളിൽ വ്യക്തിയുടെ പ്രതിച്ഛായ, സൃഷ്ടിയുടെ മൗലികത, മാദ്ധ്യമങ്ങളുടെ ഇടപെടൽ, പൊതുധാരണ, അംഗീകാരത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. വസ്തുതകളേക്കാൾ അവയെക്കുറിച്ച് സമൂഹത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന ധാരണകൾക്ക് പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്ന സത്യാനന്തരകാല കഥകളുടെ സ്വഭാവം ഈ കഥകളിൽ ദർശിക്കാം. വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുചിത്രം രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ മാദ്ധ്യമങ്ങളും സ്ഥാപനങ്ങളും വ്യക്തിതാൽപര്യങ്ങളും വഹിക്കുന്ന പങ്ക് സമാഹാരത്തിന് സമകാലികമായൊരു സാമൂഹികവായന നൽകുന്നു.

മനുഷ്യന്റെ ആന്തരികലോകത്തിലേക്കുള്ള ശ്രദ്ധയും ഈ കഥകളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകമാണ്. ജോൺ സാമുവലിന്റെ നിരാശ, കുഞ്ഞുമോന്റെ അതിജീവനേച്ഛ, സാം ഡാനിയലിന്റെ തൊഴിൽപരമായ ആശങ്ക, മഞ്ഞുപുഷ്പങ്ങൾ എന്ന കഥയിലെ കുട്ടികളുടെ നഷ്ടബോധം, മാരിയമ്മയുടെ കരുതൽ എന്നിവ ഓരോ കഥാപാത്രത്തിന്റെയും ജീവിതാനുഭവങ്ങളിൽനിന്നു രൂപപ്പെടുന്നു. ഭയം, നിരാശ, പ്രതീക്ഷ, ആത്മാഭിമാനം, സ്നേഹം, ഉത്തരവാദിത്വം തുടങ്ങിയ മാനസികാവസ്ഥകൾ കഥകളിൽ സിദ്ധാന്തപരമായ വിശദീകരണങ്ങളായി കടന്നുവരുന്നില്ല; കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികളിലും സംഭാഷണങ്ങളിലും തീരുമാനങ്ങളിലും അവ സ്വാഭാവികമായി തെളിയുന്നു. ഇതാണ് സമാഹാരത്തിന്റെ മനഃശാസ്ത്രപരമായ വായനയ്ക്ക് അടിത്തറയാകുന്നത്.

രൂപശിൽപത്തിലും ഭാവശിൽപത്തിലും വിഷയത്തിനനുസരിച്ചുള്ള വൈവിദ്ധ്യം കാണാം. ചരിത്രകഥകളിൽ കാലവും ദേശവും കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ജീവിതവും ആഖ്യാനത്തിന്റെ ഘടന നിശ്ചയിക്കുമ്പോൾ സമകാലിക സാമൂഹികപ്രമേയങ്ങളുള്ള കഥകളിൽ സംഭവവികാസത്തിനും സംഭാഷണങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നു. ആത്മഹത്യയിലെ അന്വേഷണാത്മകമായ മുന്നേറ്റം, ഓർമ്മകൾയിലെ കാലസഞ്ചാരം, സായംസന്ധ്യകൾയിലെ സ്വപ്നവും സംഭവലോകവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്നിവ വ്യത്യസ്തമായ ആഖ്യാനസങ്കേതങ്ങളാണ്. അതേസമയം സാമൂഹികപരിഹാസം, ചരിത്രാഖ്യാനം, കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ ആർദ്രത, കാരുണ്യം, നർമം, ദുരന്തം തുടങ്ങിയ ഭാവതലങ്ങൾ കഥകളിൽ മാറിമാറി വരുന്നു. കുഞ്ഞുകുയിൽ എന്ന കഥയിലെ ലാളിത്യവും മഞ്ഞുപുഷ്പങ്ങൾ എന്ന കഥയിലെ ദുഃഖതീവ്രതയും മരണവീട്, മരണമണി എന്നിവയിലെ പരിഹാസവും സായംസന്ധ്യകൾ എന്ന കഥയിലെ ദുരന്താത്മകതയും സമാഹാരത്തിന്റെ ഭാവവിസ്തൃതി വ്യക്തമാക്കുന്നു. കഥയുടെ കേന്ദ്രാനുഭവത്തെ മുൻനിർത്തി കഥാപാത്രങ്ങളെയും സംഭവങ്ങളെയും ക്രമീകരിക്കുന്ന ആഖ്യാനരീതി അവയുടെ ആന്തരിക ഏകാഗ്രതയ്ക്കും വൈകാരികപ്രഭാവത്തിനും സഹായകമാകുന്നു.

കാരൂർ സോമന്റെ കളിയുഗം സമകാലിക ജീവിതത്തിന്റെ പല മുഖങ്ങളിലേക്കും തുറക്കുന്ന കഥാസമാഹാരമാണ്. ചരിത്രവും വർത്തമാനവും, വ്യക്തിയും സമൂഹവും, അധികാരവും നീതിബോധവും, സാങ്കേതികപുരോഗതിയും തൊഴിൽജീവിതവും, പൊതുപ്രതിച്ഛായയും സ്വകാര്യജീവിതവും ഇവിടെ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഈ കഥകളുടെ പ്രസക്തി അവ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വിഷയങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിലോ വൈവിദ്ധ്യത്തിലോ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഓരോ സാമൂഹികപ്രശ്നവും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെ പതിക്കുന്നു, ഓരോ കാലമാറ്റവും വ്യക്തിയുടെ ചിന്തയെയും ബന്ധങ്ങളെയും എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു, അധികാരത്തിന്റെയും അംഗീകാരത്തിന്റെയും പേരിൽ നടക്കുന്ന കളികൾ മനുഷ്യന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെയും നീതിബോധത്തെയും എങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കുന്നു എന്നതിലാണ് അവയുടെ ആന്തരിക താൽപര്യം.

കളിയുഗം എന്ന ശീർഷകം അങ്ങനെ സമാഹാരത്തിന്റെ മുഴുവൻ ആശയലോകത്തെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ മേഖലകളിൽ അരങ്ങേറുന്ന അധികാരക്കളികളും ധനക്കളികളും പ്രശസ്തിക്കുവേണ്ടിയുള്ള മത്സരങ്ങളും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെ ബാധിക്കുന്ന സ്വാർത്ഥതാൽപര്യങ്ങളും കഥകളിൽ പല രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഈ കളികൾക്കിടയിലും സ്നേഹവും കാരുണ്യവും ആത്മാർഥതയും അതിജീവനേച്ഛയും കൈവിടാത്ത മനുഷ്യരും അവിടെയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഈ സമാഹാരത്തിലെ കഥ 28 കാലത്തിന്റെ അധഃപതനത്തെ മാത്രം രേഖപ്പെടുത്തുന്നവല്ലഅതിനിടയിൽ മനുഷ്യന്റെ മാനുഷികമൂല്യങ്ങൾ എങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും കഥാകാരൻ അന്വേഷിക്കുന്നു. സമകാലിക സമൂഹത്തിന്റെ പുറംകാഴ്ചകൾക്കപ്പുറം അതിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്കു കടന്ന് മനുഷ്യന്റെ പ്രതീക്ഷകളും ഭയങ്ങളും ബന്ധങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്തുന്ന കഥാലോകമായി കാരൂർ സോമന്റെ കളിയുഗം ശ്രദ്ധേയമാകുന്നു.