ഇത്
ഒരു ജീവിയെക്കുറിച്ചല്ല.
ഇത്
ഒരു ഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ
അവസാനമില്ലാത്ത
ശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചാണ്.
ശേഷിപ്പിന്റെ
ഒരു തുള്ളിക്കായി
പാറ്റയെ പൊരിച്ചു തിന്നാന്‍
മനുഷ്യനെ പഠിപ്പിച്ചത്
പാചകവിദ്യയല്ല,
പട്ടിണിയാണ്.
അതായിരുന്നു
ആഫ്രിക്കയുടെ
ആദ്യ യുദ്ധപാഠം.
ഒരു അടി വീണാല്‍
അത് അടിമത്തം.
രണ്ടടി വീണാല്‍
അത് ചരിത്രം.
മൂന്നാമത്തെ അടിയില്‍,
പാറ്റ കുതിക്കുന്നു.
തല മുറിഞ്ഞാലും
ശ്വാസം നിര്‍ത്താത്ത
ഒരു ശരീരം.
വശങ്ങളിലെ
സൂക്ഷ്മ ശ്വാസവാതിലുകള്‍
കോളനിയല്‍ ശക്തികള്‍
ഒരിക്കലും കണ്ടില്ല.
നാല്പത് മിനിറ്റ്
ശ്വാസം പിടിച്ചുനില്‍ക്കുന്നത്
ജീവശാസ്ത്രമല്ല.
അത്
തോക്കിന്റെ നിഴലില്‍
മിണ്ടാതിരിക്കാന്‍ പഠിച്ച
ഒരു ഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ
ദീര്‍ഘകാല അഭ്യാസമാണ്.
വെള്ളത്തിനടിയില്‍
ജീവിക്കുന്ന പാറ്റ,
കടലില്‍ തള്ളിയിട്ട
അടിമക്കപ്പലുകളുടെ
മറക്കാനാവാത്ത ഓര്‍മ്മയാണ്.
അള്‍ജീരിയന്‍ മലനിരകളില്‍
ഫ്രഞ്ച് തോക്കുകള്‍
മിന്നിയപ്പോള്‍,
അള്‍ജീരിയന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യയുദ്ധം
പാറ്റ
പാറയുടെ പിളര്‍ച്ചയില്‍
ഒളിച്ചിരുന്നു.
വെടിയുണ്ടകള്‍ ക്ഷീണിച്ചു.
പതാകകള്‍ മാറി.
പാറ്റ ബാക്കിയായി.
കെനിയന്‍ വനങ്ങള്‍
കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍,
മൗ മൗ കലാപം
പാറ്റ
മണ്ണിനടിയില്‍
ജീവിച്ചു.
വെടിയുണ്ടകള്‍ മൗനമായി.
വംശനാശം പരാജയപ്പെട്ടു.
കോംഗോയില്‍
പാത്രിസ് ലുമുംബ
വെടിയേറ്റ് വീണപ്പോള്‍,
അവന്റെ രക്തത്തിലൂടെ
ഒരു പാറ്റ നടന്നു.
കാരണം കേള്‍ക്കൂ
നേതാക്കളെ കൊല്ലാം.
പക്ഷേ അതിജീവനത്തെ
കൊല്ലാന്‍ കഴിയില്ല.
ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയില്‍
ജയില്‍ മതിലുകള്‍
ഉയര്‍ന്നുനിന്നപ്പോള്‍,
നെല്‍സണ്‍ മണ്ടേല
പാറ്റ
സമയത്തെ
കാത്തിരുന്നു.
ഇരുപത്തേഴു വര്‍ഷം.
ഒരു പാറ്റയുടെ
ശ്വാസമടക്കല്‍.
ബര്‍ക്കിനാ ഫാസോയില്‍
തോമസ് സങ്കാര
വെടിയേറ്റ് വീണപ്പോള്‍,
പാറ്റ
വിപ്ലവത്തിന്റെ
ചിലന്തിവല പിളര്‍ത്തി.
വെടിയുണ്ടകള്‍
ചരിത്രമാകും.
പാറ്റ
ഭാവിയാകും.
ഇന്ന്
ആഫ്രിക്കന്‍ മനുഷ്യന്‍
ഒരു പാറ്റയാണ്.
അവനെ
വെടിവെക്കാം.
പട്ടിണിയിലാക്കാം.
കടലില്‍ തള്ളാം.
ജയിലുകളില്‍ അടയ്ക്കാം.
പക്ഷേ അവനെ
ഇല്ലാതാക്കാന്‍
കഴിയില്ല.
ശേഷിപ്പില്‍ നിന്ന്
ജീവിതം പണിയും.
ചീഞ്ഞ മണ്ണില്‍ നിന്ന്
ഭാവി വളര്‍ത്തും.
തിരിച്ചടി
അവന്റെ ആയുധമല്ല.
അതിജീവനമാണ്
അവന്റെ യുദ്ധം.
അവനറിയാം
അതിജീവനം
ഒരു ജീവശാസ്ത്രമല്ല.
അത്
ഒരു യുദ്ധചരിത്രമാണ്.
ഒരു ഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ
നിഷേധിക്കാനാവാത്ത ശ്വാസമാണ്.
ഒരു പാറ്റയുടെ
ജയഗാഥയാണ്.
അല്ലെങ്കില്‍…
നമ്മള്‍ ജീവിച്ചിരിപ്പിന്റെ
തന്നെ കവിത.
