ഒത്തുതീർപ്പ് – ഡോ.കെ.ലൈലാസ്

പഴയ കോടതിക്കെട്ടിടത്തിന് മുന്നിൽ അന്ന് അസാധാരണമായ തിരക്കായിരുന്നു. പതിനഞ്ച് വർഷമായി നീണ്ടുനിന്ന ഒരു തർക്കക്കേസിൻ്റെ വിധി അന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ്. ആ വിധി രണ്ട് കുടുംബങ്ങളുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് ഗ്രാമവാസികൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. ജയിക്കുന്നവന് ഭൂമി സ്വന്തമാകും. തോൽക്കുന്നവന് പാരമ്പര്യവും അഭിമാനവും നഷ്ടപ്പെടും.
​എന്നാൽ, ആരും അറിയാത്ത മറ്റൊരു സത്യം അവരെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
​ജഡ്ജി വിധിന്യായം വായിക്കാനായി ഫയൽ തുറന്ന നിമിഷം, കോടതിയുടെ പിൻവാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു. തളർന്ന കാലടികളോടെ ഒരു വൃദ്ധൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
​”ഒരു മിനിറ്റ്… ഈ കേസിൽ വിധി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് കൂടി കേൾക്കണം…” വൃദ്ധൻ്റെ ശബ്ദത്തിന് കാലത്തിൻ്റെ തളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.
​കോടതിമുറിയിൽ അസ്വസ്‌ഥത പടർന്നു. എല്ലാവരും വൃദ്ധനെ ഉറ്റുനോക്കി.വൃദ്ധൻ തൻ്റെ തുണിസഞ്ചിയിൽ നിന്ന് പഴക്കം ചെന്ന ഒരു കത്ത് പുറത്തെടുത്തു.
​”ഇത് ഈ ഭൂമിയുടെ യഥാർത്ഥ ഉടമ എഴുതിയ അവസാനത്തെ കത്താണ്.”
​അത് കേട്ടതും രണ്ട് കുടുംബനാഥന്മാരുടെയും മുഖം മ്ലാനമായി. വൃദ്ധൻ ജഡ്ജിയുടെ അനുമതിയോടെ കത്ത് തുറന്നു വായിച്ചു:
​”എന്റെ മക്കളേ… നിങ്ങൾ ഈ കത്ത് വായിക്കുന്ന ദിവസം ഞാൻ ജീവനോടെയുണ്ടാകണമെന്നില്ല. ഈ ഭൂമി നിങ്ങളിൽ ആരുടെയും വ്യക്തിപരമായ സ്വത്തല്ല. എന്റെ മരണശേഷം ഈ മണ്ണിൽ ഒരു സ്കൂളോ ആശുപത്രിയോ ഉയരണമെന്നാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം. ഈ ഭൂമിക്കായി നിങ്ങൾ തമ്മിൽ പോരാടുകയാണെങ്കിൽ, എൻ്റെ മക്കൾ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടാൻ നിങ്ങൾക്ക് യോഗ്യതയില്ല…” ഇടറിയ സ്വരത്തിൽ വൃദ്ധൻ കത്ത് വായിച്ച് അവസാനിപ്പിച്ചു.
​കത്തിലെ വരികൾ കോടതിമുറിയിൽ പ്രകമ്പനം സൃഷ്ടിച്ചു.
​വർഷങ്ങളായി ശത്രുക്കളെപ്പോലെ കേസ് നടത്തിയ രണ്ട് കുടുംബനാഥന്മാരും പരസ്പരം നോക്കി. അപ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യമോ പകയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല ,ഇരുവരും ആഴത്തിലുള്ള പശ്ചാത്താപത്തോടെ തലകൾ കുനിച്ചു. അവർ സ്വന്തം അഭിഭാഷകരോട് എന്തൊക്കെയോ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അതുകണ്ട്
​ജഡ്ജി ചോദിച്ചു: “ഇനി ഞാൻ വിധി പ്രഖ്യാപിക്കട്ടെ…?”
​ഒരു നിമിഷത്തെ മൗനത്തിന് ശേഷം രണ്ട് കുടുംബങ്ങളുടെയും അഭിഭാഷകർ ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റു പറഞ്ഞു:
​”യുവർ ഓണർ… ഇനി വിധി ആവശ്യമില്ല.”
​എല്ലാവരും അമ്പരപ്പോടെ അവരെ നോക്കി.
​”ഈ കേസ് പിൻവലിക്കുകയാണ്.”
​നീണ്ട പതിനഞ്ച് വർഷത്തെ കോലാഹലങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ കോടതിമുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത തങ്ങിനിന്നു.
​പുറത്ത് കാത്തുനിന്ന മാധ്യമപ്രവർത്തകർ കേസിൽ ആരാണ് ജയിച്ചതെന്ന് അറിയാൻ വെമ്പൽകൊണ്ടു. ആ ആകാംക്ഷയ്ക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട്
കോടതിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന്, പരസ്പരം കൈകോർത്ത് രണ്ട് കുടുംബങ്ങളും പുറത്തേക്ക് വന്നു. ഈ കാഴ്ച കണ്ട്
​കൗതുകത്തോടെ ഒരു മാധ്യമപ്രവർത്തകൻ ചോദിച്ചു: “ആരാണ് ജയിച്ചത്?” അപ്പോൾ
​അവരിൽ മുതിർന്നയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഇന്ന് ജയിച്ചത് ഞങ്ങളാരുമല്ല… ഒത്തുതീർപ്പാണ്.”
​കാലങ്ങൾക്കപ്പുറം ആ ഭൂമിയിൽ മനോഹരമായ ഒരു സ്കൂൾ ഉയർന്നുവന്നു. അതിൻ്റെ വലിയ കവാടത്തിൽ സ്വർണ്ണാക്ഷരങ്ങളിൽ ഈ വരികൾ കുറിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു:
​”വിധികൾ മനുഷ്യരെ വേർപെടുത്താം… എന്നാൽ, ഒത്തുതീർപ്പുകൾ തലമുറകളെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു.”