അദ്ധ്യായം – 35
മറക്കരുത് ചരിത്രം; ഗുരുത്വവും വേണം
ചെറുപ്പം മുതല് ഞാന് ചവിട്ടി നിന്ന മണ്ണിലെ ഭാഷാ-സാഹിത്യത്തിനൊപ്പമാണ് സഞ്ചരിച്ചത്. മറ്റു കലകളെക്കാള് ഞാന് സാഹിത്യത്തെ ഇഷ്ടപെട്ടത് എന്നെ അല്ലെങ്കില് മറ്റുള്ളവരെ ദുഃഖദുരിതത്തില് നിന്നും, അനീതിയില് നിന്നും ഇരുട്ടില് നിന്നും അല്മാവിന്റെ ആഴം പോലെ അറിവിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കാന് സാഹിത്യത്തിന് മാത്രമേ സാധിക്കു എന്നതു മനസ്സിലാക്കിയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് സാഹിത്യം ഓരോ ഭാഷയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും പ്രതീകമായിനിലനില്ക്കുന്നത്. ഞാന് കാണുന്ന സാഹിത്യം നമ്മുടെ മുന്നില് വിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന വിവിധ നിറത്തിലുള്ള പൂക്കള് നിറഞ്ഞ ഒരു പൂങ്കവനമാണ്, ആ മനോഹാരിത കരുത്തുള്ള ഒരു സുഗന്ധമായി സമൂഹത്തില് ശക്തമായി ഇടപെടുകയും കരിങ്കല് കൊട്ടകളെ ഇടിച്ചു തകര്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
മനുഷ്യജീവനെ അന്ധകാരത്തിലേക് നയിച്ച, ഫ്യൂഡല് വ്യവസ്ഥിതി, അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്, അരാജകത്വം, ജാതിമത അടിമത്വം ഇങ്ങനെ സമൂഹത്തെ കാര്ന്നുതിന്നുകൊണ്ടിരിന്ന എല്ലാ ജീര്ണതകള്ക്കുമെതിരെ തൂലിക എന്ന പടവാള് ഉയര്ത്തിയവരാണ് ഉന്നത എഴുത്തുകാര്. എന്നാല് നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ എഴുത്തുകാരില് കൂടുതലും ഓരോരോ മത-രാഷ്ടിയക്കാരുടെ ചേരികളിലാല്. ഈ കൂട്ടര് അധികാരത്തിലെത്തിയാല് അവര് കൊടുക്കുന്ന അപ്പക്കഷ്ണങ്ങള് കഴിച്ചു തൃപതരായി സസുഖം വാഴുന്നു. ഈ കൂട്ടരെ നമ്മള് കൂടുതലായി അറിയുന്നത് അവരുടെ പദവി, അംഗീകാരങ്ങളിലൂടെയാണ്. ഈ കൂട്ടര് ഭാഷയ്ക് നല്കിയ സംഭവനകള് വിലയിരുത്തപ്പെടാറുണ്ടോ?
ചെറുപ്പത്തില് എറണാകുളത്ത് ഒരു സാഹിത്യ ശില്പശാല മനോരമയുടെ യുവസാഹിത്യ സഖ്യം നടത്തി. ട്രെയില് ടിക്കറ്റിനു കാശില്ലാത്തതിനാല് എന്റെ ഒരു കോഴിയെ അമ്മയ്ക്ക് വിറ്റിട്ടാണ് പോയത്. അന്നൊക്കെ ഞാനീ നാടകവുമായി നടക്കുമ്പോള് എന്റെ അച്ഛന് പറയും “ചെറുപ്പത്തിലേ അവന്റെ തല തിരിഞ്ഞതാണ്. പോലീസ് പിടിച്ചുകൊണ്ടു പോകുന്നത് കാണുന്നില്ലേ? ഇവന് നന്നാകില്ല.” അല്പസംതൃപ്തിക്കായി എഴുതിയവ സാഹിത്യമാണെന്നു എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു വിഷയത്തെ ആസ്പദമാക്കി കഥാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചാല് നാടകമാകുമെന്നു നാടകം കണ്ടപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. 2018-19 ല് എത്തിനില്ക്കുമ്പോള് അന്പതിനടുത്തു പുസ്തകങ്ങള് എന്റെ പേരില് ഉണ്ട്.
2003 ല് ഗള്ഫില് നിന്നു ലണ്ടനില് വന്നു. അതിന്റെ പ്രധാന കാരണം കുട്ടികളുടെ പഠനം ലണ്ടനില് നടത്താനായിരുന്നു. സൗദി അറേബ്യന് ഓയില് കമ്പനി (അരാംകൊ)യില് എന്റെ ഒപ്പം ജോലി ചെയ്ത ബ്രിട്ടീഷ്-അമേരിക്കന്-കാനഡ പൗരന്മാരുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ തനിമ. മേന്മ അന്നാണ് ഞാന് കാണുന്നത്. ഇവരുടെ പേരുകള് ക്രിസ്താനിയുടേത് ആണെങ്കിലും ഇവരൊന്നും പള്ളിയില് പോകുന്നവരല്ലെന്നും അതിന്റെ പ്രധാന കാരണം പൗരോഹിത്യം വെറും വെള്ളതേച്ച ശവക്കല്ലറകളായി മാറി എന്നുള്ളതാണ്. ഈ ശവ കല്ലറകളില് കുട്ടികള്, സ്ത്രീകള് നൂറ്റാണ്ടുകളായി പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. മരണം-വിവാഹം-സെമിത്തേരി തുടങ്ങിയ ആചാരങ്ങളാണ് വിശ്വാസികളെ അതിലേക്ക് അടുപ്പിക്കുന്നത്. ഈ ചൂഷണം ഭരണത്തിലുള്ളവര് മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടാണ് വികസിത രാജ്യങ്ങളില് പള്ളിയോട് ചേര്ന്ന് ശവ കല്ലറകള് ഇല്ലാത്തതും യുവതി യുവാക്കള് കൂടുതലും സര്ക്കാര് സ്ഥാപനങ്ങളില് വിവാഹം രജിസ്റ്റര് ചെയ്യുന്നതും. മരണം-വിവാഹം സമ്പന്നരുടെ ഭവനത്തിലെങ്കില് ഇവര് കൂട്ടത്തോടെ വിലപിടിപ്പുള്ള കാറുകളില് വരുന്നതും ഞാന് നേരില് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരു പാവപ്പെട്ടവന്റെ വീട്ടില് ഇതുനൊന്നും അവര് പോകില്ല. മതവും അധികാരവും കൂട്ടുകച്ചവടം നടത്തി എത്ര നാള് ഇവര് മനുഷ്യനെ അടിമകളായി നടത്തുമെന്ന സായിപ്പിന്റെ ചോദ്യം എന്നിലും ഒരു ചോദ്യമായി കിടക്കുന്നു. മതം മനുഷ്യനെ മയക്കുന്ന കറുപ്പെന്ന് പാശ്ചാത്യര് പഠിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്തും പാശ്ചാത്യരില് നിന്നും കടമെടുക്കുന്ന പൗരസ്ത്യര് ഇതൊക്കെ എന്നറിയുമോ? വീട്ടില് വളര്ത്തുന്ന നായും പൂച്ചയും ചത്താല് പോലും മനുഷ്യനെപ്പോലെ എല്ലാ ബഹുമതികളോടെ അടക്കം ചെയ്ത് ശവകുടീരങ്ങള് തീര്ക്കുന്ന ഇവരുടടെ സംസ്കാരം എന്നെ അശ്ചര്യപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. മതമല്ല മനുഷ്യനാണ് വലുത് എന്നവര് പഠിച്ചിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസം ഇന്ത്യയിലെപോലെ വിറ്റഴിക്കുന്ന ഒരുല്പന്നമല്ലെന്നു ഞാന് മനസ്സിലാക്കി. നമ്മുടെ നാട്ടില് പ്രായം കൂടിയ സ്ത്രീകളെ പുരുഷന്മാര് വിവാഹം കഴിക്കില്ല അതൊരു കുറവായി കാണുന്നു. ഇവിടെ പ്രായം ഒരു വിഷയമല്ല. ജാതി മത രാഷ്ട്രങ്ങള് ഒരുവിഷയമല്ല. ആര്ക്കും ആരെയും പ്രണയിക്കാം. നല്ല മനുഷ്യര്ക്ക് നല്ല ജീവിതം നയിക്കാം.
മിടുക്കരായ കുട്ടികള്ക്ക് എത്ര വേണമെങ്കിലും പഠിക്കാം. ബാങ്കുകള് സഹായിക്കും. ജോലി കിട്ടുമ്പോള് അല്പമായ് അടച്ചു തീര്ത്താല് മതി. പതിനെട്ടു വയസ്സുവരെ പഠനം എല്ലാം സര്ക്കാര് ചെലവിലാണ്. കൈക്കൂലി കൊടുക്കേണ്ട ഒരു കാര്യവുമില്ല. എന്റെ മകനും മകളും സയന്സ്സില് ഉപരി പഠനം നടത്തിയത് ഇവിടയാണ്. ഞങ്ങള്ക്ക് ഒരു തലവേദനയും ഈ കാര്യത്തിലുണ്ടായില്ല. അതുപോലെ ജോലിയിലും ഓരോരുത്തരുടെ കഴിവുകള്ക്ക് അനുസരിച്ചു തൊഴില് ലഭിക്കുന്നു. ലക്ഷങ്ങള് കൈക്കൂലി കൊടുക്കേണ്ടതില്ല. ചിലര് ചിന്തിക്കും ബ്രിട്ടീഷുകള് അവര്ക്കല്ലേ തൊഴില് കൊടുക്കു. അവിടേയും ആ വിവേചനമില്ല. അവരവരുടെ യോഗ്യതകളാണ് ഇവിടെ പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നത്.
ചില ചെറുകിട പ്രസാധകരു ഭാഷയുമായി ബന്ധമുള്ളവരുമാണ് പ്രവാസത്തില്
