കാൽവരിയിൽ നിന്ന്! – (ജയൻ വർഗീസ്)

( കഠിന  പീഡനങ്ങൾ   ഏറ്റുവാങ്ങിക്കൊണ്ട്   കുരിശുമരണത്തിലേക്ക്   നടന്നടുക്കുന്ന   അരുമപ്പുത്രനെ   അകലെ നിന്ന്  വീക്ഷിക്കുന്ന   

അമ്മമനസ്സിന്റെ   തേങ്ങലുകളാണ്  ഈ  കവിത.)

പൊന്നോമൽകരളേ   നിൻ

ചെന്നിണപൂമേനിയിൽ

ഒന്നുമ്മ  വയ്‌ക്കാൻ   പോലും

അമ്മക്കിന്നാവില്ലല്ലോ ?

ചമ്മട്ടി   വീശാൻ   മാത്രം

തെമ്മാടിക്കൂട്ടം  നിന്റെ –

യുള്ളിലെ  സ്നേഹത്തിന്റെ

കിളിയെ  കശക്കുന്പോൾ ,

തറഞ്ഞ   മുള്ളിൽ  നിന്നും

കിനിഞ്ഞ   ചോരത്തള്ളി

പരന്നു   വീണിട്ടേവ –

മുഴന്നു   നീ   നോക്കുന്പോൾ ,

ചുമലിൽ   നീ   പേറുന്ന

കുരിശിൻ   ഭാരത്താലേ

കുനിഞ്ഞു  പോകും  നിന്റെ –

യുടലിൽ  നീ  വീഴുന്പോൾ,

ഒന്നടുത്തെത്താൻ   കൂലി –

പ്പടയെ   രൗദ്രത്തിന്റെ

ചെങ്കനൽത്തീയിൽ   തള്ളി

നിന്നെ   വീണ്ടെടുക്കുവാൻ,

അമ്മതൻ  മോഹം  പറ-

നടുത്തെത്തുന്നൂ   പക്ഷെ,

ഒന്നുമാവാതെ   തക –

ർന്നടിഞ്ഞു   വീണീടുന്നു!

എന്തപരാധം   നിന്നെ

കൊലക്കു   കൊടുക്കുവാൻ?

ചിന്തയിൽ   സ്നേഹത്തിന്റെ

മുന്തിരി   നിറച്ചതോ?

അദ്ധ്വന   ഭാരം   പേറി –

ത്തളർന്ന  മനുഷ്യനോ –

രത്താണിയായി   ത്തീർന്നീ

സത്യങ്ങൾ   പറഞ്ഞതോ?

പാപ  പുസ്തകത്തിന്റെ

താളുകൾ   കീറിക്കീറി

പാപിനിപ്പെണ്ണിൻ   ജീവൻ

ഏറിൽ   നിന്നണച്ചതോ ?

കടലും,  കാറ്റും,  പിന്നെ

വയലിൽപ്പൂവും,  മീനും,

ഇടയപ്പാട്ടും,  വിത –

ക്കിറങ്ങാ  പ്പക്ഷികുഞ്ഞും,

ഒരുപോൽ   കരളിലെ

കനവായ്   പേറിത്തനി –

തെരുവിലലയുന്ന

തെണ്ടിയായ്   നടന്നതോ?

തല  ചായ്‌ക്കുവാൻ   പോലു –

മിടമില്ലാതെ   യൊറ്റ-

തുണിയിൽ   വിശപ്പിന്റെ

വേദന  യറിഞ്ഞതോ?

xxxx…….xxxx………xxxx

മാനവ   സമൂഹത്തിൻ

നീതി   ശാസ്ത്രങ്ങൾ   നിന്നെ –

യാണിയിൽ   തറക്കുന്പോ –

ളൊന്നവരറിഞ്ഞില്ലാ ,

കാലമാകുന്നൂ   വധി –

ച്ചൊടുക്കാൻ   കഴിയാത്ത

ഭാവമാകുന്നൂ   വീണ്ടും

ജനിക്കാനിരിക്കുന്നു !

ഏതു   കാലത്തും   പീലാ –

ത്തോസുമാരുയിർക്കുന്നൂ ,

നീതി  ശാസ്ത്രത്തിൻ   കഴു –

മരങ്ങളുയർത്തുന്നു !

പിടഞ്ഞു   പിടഞ്ഞു   നീ

കുരിശിൽ   മരിക്കുന്പോൾ,

ഇരുളിൽ   പുലരിയായ്

ഇനിയുമുയിർക്കുന്നു !!