സ്വർണം കൂടുതൽ തിളങ്ങുന്നത് ഉമിത്തീയിൽ വെന്തുരുകുമ്പോഴാണെന്ന് തിരിച്ചറിവില്ലാത്തവരാണ് നമ്മിൽ പലരും .ഇവരാണ് സ്വയം വിലയില്ലാത്തവരായി പ്രത്യാശയറ്റ് മരണക്കയങ്ങളിലേക്ക് സ്വയം വലിച്ചെറിയുന്നത്. ആകാശത്തെക്കുറിച്ച് അവർക്ക് ചിന്തിക്കാനാകുന്നില്ല. പിന്നെങ്ങിനെ ഇവർ നക്ഷത്രങ്ങളെ സ്വപ്നം കാണും? സഹനങ്ങളിലും ഇല്ലായ്മയുടെ ദു:ഖങ്ങളിലും നഷ്ടങ്ങളിലും സധൈര്യം പ്രത്യാശയോടെ പിടിച്ചു നില്ക്കാനാകണം. ജീവിതത്തിൻ്റെ നല്ലതും മോശമായതുമായ അനുഭവങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട് ഓജസും തേജസും സ്വീകരിക്കണം.അത് മിഴികളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും ബലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും. ദു:ഖിച്ചിരുന്നാൽ അത് നമ്മെ ചിതറിക്കുകയേയുള്ളൂ. പ്രത്യാശയോടെ ഒരു പുതു നദിയായി ഒഴുകണം. അതീവ ലാവണ്യമുള്ള ജീവനദിയായി!
