ആഗ്‌നേയാസ്ത്രങ്ങൾ അലറുമ്പോൾ – (ജയൻ വർഗീസ്)

യുദ്ധങ്ങളുടെ ചോരപ്പുഴകൾ ഒഴുകി

ചുവന്ന ഭൂമി

മഹായുദ്ധങ്ങളിൽ തകർന്നടിഞ്ഞ

മനുഷ്യ മോഹങ്ങളുടെ

ചുടലക്കളം

ചിറകറ്റു വീഴുന്ന ചിതാഗ്നിയിൽ നിന്ന്

പറന്നുയരുന്ന

ഫീനിക്സ് പക്ഷി.

വീണ്ടും വീണ്ടും നെഞ്ചു പിളർത്തുന്ന

ആഗ്നേയാസ്ത്രങ്ങളുടെ

സീൽക്കാരങ്ങൾ.

സംസ്ക്കാരത്തിന്റെ ചാവ് നിലങ്ങളിൽ

തകർന്നടിയുന്ന തലമുറകൾ !

ആറടി മണ്ണിനുള്ള അവകാശ  തർക്കത്തിൽ

ആധി പിടിക്കുന്ന

മനുഷ്യ പുത്രാ,

അപരന്റെ നെഞ്ചിൻ കൂടിൽ

കുറുകുന്ന കുഞ്ഞു കിളിയുടെ

മൃദു മൊഴിയാവട്ടെ

നിന്റെ സംഗീതം.

നിന്റെ നെറ്റിയിൽ അവർ ചാർത്തിച്ച

ആധുനികതയുടെ

അടയാള മമുദ്ര 666 !

ആധുനിക ശാസ്ത്രം നിന്റെ അമ്മാച്ചൻ.

അവൻ തന്നെയോ അന്തിക്രിസ്തു?

അണിയിക്കപ്പെടുന്ന അടയാള മുദ്രകളിൽ

അഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന ദൈവീകത.

നിനക്ക് നിന്നെ നഷ്ടമാവുന്നു !

മതത്തിന് വേണ്ടി

മനുഷ്യനെ കൊല്ലുന്ന

മര മണ്ടൻ നീ തന്നെയല്ലേ?

അപരന്റെ നെഞ്ചിൻ കൂടിൽ

കുറുകുന്ന കുഞ്ഞു കിളിയുടെ

മൃദു മൊഴിയാവട്ടെ

നിന്റെ സംഗീതം.

മരണാനന്തരം മതങ്ങൾ ചൂണ്ടുന്ന

മായാ സ്വർഗ്ഗം നമുക്ക് വേണ്ട.

നനുത്ത വായുവിന്റെ മിനുത്ത കൈകൾ

തഴുകുന്ന ഈ ഭൂമിയാകുന്നു

നമ്മുടെ സ്വർഗ്ഗ യാഥാർഥ്യം !!