ജന്മഭൂമിയുടെ നെഞ്ചിലായ്
ഒരു ചോര പോലെ വിതച്ചു പോകുന്നു
മണ്ണും മഴയും കാറ്റും വെളിച്ചവുമൊക്കെ
കരഞ്ഞ് പറയും കര്ഷകന്റെ കൈവിരല്വളര്ച്ച.
ജനസംഖ്യ വര്ദ്ധിക്കുന്നു,
പക്ഷേ നിലം ക്ഷീണിക്കുന്നു,
ആഹാരത്തിനൊരു നിശ്ചല ഭയം,
പക്ഷേ തോല്വിക്ക് ഇടമില്ല നമ്മള്ക്കിവിടെ.
മണ്പിണഞ്ഞ് വളരുന്ന പ്രതീക്ഷ
പുനര്നിര്മ്മാണ കൃഷിയുടെ പേരിലാണ്,
കാര്ബണെ കുടഞ്ഞു മാറ്റുന്ന കൈകളിലുണ്ട്
കാലാവസ്ഥയുടെ കുലുക്കില് അടിയുറച്ചൊരു ഉത്തരം.
എ.ഐക്ക് കണ്ണുള്ളതാകാം,
പക്ഷേ അതിന് ഹൃദയം ഞങ്ങളാകണം,
സൈബര് യുദ്ധങ്ങള് നിലം കവിയുമ്പോള്
കൃഷിയും സുരക്ഷയുമെന്തിന് വേര്തിരിക്കാന്?
ഓട്ടോമേഷന് ഒരു ആഹാരകവചം തന്നെ,
പക്ഷേ വിത്ത് മുറിക്കുന്ന കുലിര്ഹസ്തം
ആര്ക്കാണ് പ്രോഗ്രാമാക്കാനാവുക?
തടവുകാണുന്നു ജലസംഭരണികളും,
പച്ചപ്പുരയും പശുക്കളും നിശബ്ദമായി,
ഒറ്റ കാല് നീങ്ങി നില്ക്കുന്ന ആഹാരപദ്ധതികള്,
ഒരു ചോദ്യമായി മാറുന്നു ഭൂമിക്ക്:
‘ഇനി എങ്ങനെ ജീവിക്കാം?’
അതിന്റെ മറുപടി
മണ്ണിന് താളം കാട്ടുന്നവരില് നിന്നാണ്.
പുനര്നിര്മ്മാണ കൃഷിയുടെ നെഞ്ചില്
പ്രകൃതിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് തന്നെ.
മണ്ണിന്റെ ചൂണ്ടുവിരലിലൂടെ
വളരട്ടെ പുതിയ കവിതകള്,
ഓര്ഗാനിക്കായ്പ്പുകളായ് പൊട്ടിച്ചിരിയട്ടെ
ഭൂമിയുടെ നേരുവിളികള്.
”പുതിയ രീതികള് അപകടമാണോ?”
ചോദ്യം ഉയരുന്നു തോറും,
പക്ഷേ പ്രകൃതിയോടൊപ്പം പാടുന്ന
കര്ഷകന്റെ കരവിളി മറുപടിയാകട്ടെ:
”ഇത് സംരക്ഷണമാണ്, നവനിര്മ്മാണം തന്നെയാണ്!”
മൂല്യത്തില് മുളച്ച്,
പ്രശ്നബോധത്തില് പാകമെടുത്ത്,
പ്രതീക്ഷയാല് കതിരിച്ചിട്ടുള്ള
ഒരു പുതിയ വിളവാണ് വരുന്നത്.
