പ്രകൃതിയോടും ആഫ്രിക്കന് അടിത്തട്ടിലുമുള്ള ആത്മബന്ധം നിറഞ്ഞ, അനുഭവസ്മരണ:
കമറൂണിന്റെ നിറവിട്ട നദീതടങ്ങളില് ഞാനൊരു രാവിലെ നടന്നപ്പോള്, എന്റെ കാലടിയില് ചൂടോടെ തിളങ്ങി കിടക്കുന്ന ഒരു ജീവിയെ ഞാന് ആദ്യമായി കണ്ടു.
നിശ്ശബ്ദമായ കാഴ്ച അതിന്റെ കൂമ്പാര തലയും തീപൊള്ളുന്ന വാലുമാണ് ആദ്യം കണ്ണില്പെട്ടത്.
മഴയുടെ പിന്നാലെ ചൂട് പാകത്തില് തഴച്ച മണ്ണിനടിയില് നിന്നായിരുന്നു അതിന്റെ ഉയിര്പ്പ്.
പുതിനക്കൊല്ലാത്ത അത്ഭുതം പോലെ,
മനസ്സില് നിന്നും കണ്ണിലേക്കു വന്നു ചേര്ന്ന അതൊരു ‘അളൃശരമി എശൃല ടസശിസ’ ആയിരുന്നു.
ശാസ്ത്രീയമായി ങീരവഹൗ െളലൃിമിറശ എന്ന പേരു പറഞ്ഞാലും,
അതിനുള്ള നിറങ്ങള് പറയുന്നത് തന്നെ ഒരു ഭാഷയാണ്
ബ്രൊണ്സ് പോലെ തിളങ്ങുന്ന പുറംതോട്,
തീയുടെ കനല്പാടുകള് പോലെ ചുവപ്പും ഓറഞ്ചും ചേര്ന്ന വാല്.
എന്നെ നോക്കി അതു സുന്ദരമായി പതുക്കെ നീങ്ങി
പിന്നെ മണ്ണിന് കീഴിലേക്കൊരു മിന്നല് പോലെ ഒളിഞ്ഞു.
അവിടെ ചുറ്റും നിന്ന കമറൂണിയ സ്ത്രീകള്
ചെറുചിരിയോടെ കൈ ചേര്ത്തുപിടിച്ചു:
‘ഭാഗ്യവതിയല്ലേ നീ! ഇനിയുള്ള യാത്ര നല്ലതാവും.’
ങേ?ആ വെളിച്ചംകുറഞ്ഞ നിമിഷത്തില് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു ഞാന് എന്തു കണ്ടുവെന്ന്.
പിന്നെയത്രെ മനസ്സിലായത്
മനുഷ്യര്ക്കും പ്രകൃതിക്കും ഇടയിലുള്ള ആ സദ്ഭാവസന്ദേശം:
പാതിയൊഴിഞ്ഞ വഴി, പാതിയെത്തുന്ന ഭാഗ്യം.
ഈ എശൃല ടസശിസ, മനുഷ്യരില് നിന്നും ഒളിച്ച് ജീവിക്കുന്ന പാമ്പിന്റെ ചെറിയ സഹോദരന്പോലെ.
നമുക്ക് അതിനെ കണ്ടു പിടിക്കാന് കഴിയും പക്ഷേ, അതിനെ പിടിക്കാന് കഴിയില്ല
അതിന്റെ വാലുപോലും ഉപേക്ഷിച്ച് അത് പുനര്ജനിക്കാമെന്നാണ് അതിന്റെ മൗനപാഠം.
ഒരിക്കല് അതിനെ കണ്ടാല്, അത് ഇനി നഷ്ടമാകുമെന്നില്ല.
മറിച്ചാലും അതിന്റെ നിറം മാറും.
ഇത്തരം കാഴ്ചകളാണ് യാത്രകളെ ആന്തരികമായ യാത്രയാക്കുന്നത്.
ഒരു ടൂറിസ്റ്റ് പാതയില്,
അപൂര്വമായി മാത്രമേ കാണാവുന്ന ഈ ജീവിയെ കണ്ടതിലൂടെ
എനിക്ക് ഒരു അനുഭവമല്ല, ഒരു ഓര്മ കിട്ടി.
മണ്ണിന്റെ നിറത്തില് തീയുടെ കുത്ത്,
അതേ… അത് ഭാഗ്യമാണ്.
