അത് ഒരു ഇടവേള ആയിരുന്നു – ശബ്ദങ്ങള്ക്കിടയിലെ നിശ്ശബ്ദതയുടെ ചെറിയ വിരാമം പോലെ.
ആകാശത്തെ തൊടുന്ന ഗ്ലാസ് കെട്ടിടങ്ങള്ക്കിടയില്, ഓരോ മുഖവും ഒരു യാത്ര; ഓരോ ചുവടും പ്രതീക്ഷയുടെ ഒളിഞ്ഞ ശബ്ദം.
അതിനിടയില്, അവള് അവന്റെ മുന്നില് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു – ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത ഒരു വാക്യത്തിന്റെ നടുവിലെ അര്ദ്ധവിരാമം പോലെ.
അവള് ആയിരുന്നു.
പക്ഷേ പഴയ അവളല്ല.
അവന് ആയിരുന്നു.
പഴയ അവന് അല്ല.
അവര് പരസ്പരം നോക്കി.
അത് തിരിച്ചറിവല്ല – ഓര്മ്മയുടെ പുനര്ജന്മം മാത്രമായിരുന്നു.
”നമ്മള് ഇത്ര ദൂരം വന്നല്ലോ,” അവള് പറഞ്ഞു.
”ദൂരം ഭൂപടത്തില് അല്ല,” അവന് പറഞ്ഞു.
”അത് നമ്മളില് തന്നെയാണ്.”
അവര് നടന്നു – വഴികളില്ലാത്ത നഗരത്തിലൂടെ, സമയമില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളിലൂടെ.
അവര് വീഴ്ചകളില്ലാതെ ഒളിച്ചെടുത്ത ഓര്മ്മകളിലൂടെ കടന്നു.
അവര് സംസാരിച്ചു – വാക്കുകളില്ലാതെ.
ജീവിതങ്ങള് പരസ്പരം വായിച്ചു – പുസ്തകങ്ങള് പോലെ അല്ല, ഇടവേളകളുള്ള കവിതകള് പോലെ.
അവള്: ഒരു ഭാര്യ, ഒരു അമ്മ, ഒരു ശബ്ദം.
അവന്: ഒരു ഭര്ത്താവ്, ഒരു അച്ഛന്, ഒരു മൗനം.
അവര് പരസ്പരം കണ്ടപ്പോള്, ആ വേഷങ്ങള് വീണു.
ശേഷിച്ചത് – മനുഷ്യന് മാത്രം.
”നമ്മള് ആരാണ്?” അവള് ചോദിച്ചു.
”നമ്മള് – നമ്മള് അല്ലാതാകാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്,” അവന് പറഞ്ഞു.
പിരിയല് ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണ മാത്രം.
യാത്ര തീരുമാനമല്ല – സമ്മതം മാത്രം.
അവന് അവളെ ചേര്ത്തു പിടിച്ചു.
ഒരു കാലം ഒരുമിച്ചിരുന്ന പോലെ,
നേരവും സ്ഥലം മറന്ന് പോയ,
കൂടിക്കാഴ്ചയുടെ നിശ്ശബ്ദ അവശിഷ്ടം.
രണ്ടു ജീവിതങ്ങള് തമ്മില് പറഞ്ഞ മൗനവാക്ക്:
ഇത്ര മാത്രം മതി.
അവര് വേര്പിരിഞ്ഞില്ല.
അവര് രണ്ടായി തുടര്ന്നു.
ചില കൂടിക്കാഴ്ചകള് ജീവിതം മാറ്റുന്നില്ല.
അവ വെറും ഓര്മ്മകളായിരിക്കും.
പക്ഷേ, അവ ഓര്മ്മപ്പെടുത്തുന്നു –
അവ ജീവിതം ഇതിനകം മാറിയതായി നമ്മളെ അറിയിക്കുന്നു.
അന്നും ജനുവരി ഒന്നായിരുന്നു
പുതുവര്ഷം.
