”The Teacher is Walking Away’ – എന്ന ലേഖനം മുന് NCERT ഡയറക്ടര് കൃഷ്ണകുമാര് എഴുതിയത് The Indian Express പത്രത്തിലാണ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.
ഇതിന്റെ മലയാളം സംഗ്രഹം ചുവടെ:
***
ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിലെ സ്കൂളുകളില് ഒരു ശാന്തമായെങ്കിലും അതീവ ആശങ്കാജനകമായ വിപ്ലവം നടക്കുന്നു –
അധ്യാപകരുടെ മനസ്സില് വളരുന്ന തളര്ച്ച, അസഹായത, നിരാശ.
അധ്യാപകര് ജോലി വിട്ട് പോകുന്നു – ചിലര് നിശ്ബ്ദമായി, ചിലര് അകത്തായി തകര്ന്നുകൊണ്ട്.
അതേസമയം, യുവതലമുറ അധ്യാപകരാകാന് പോലും താല്പ്പര്യമില്ലാതായി.
എന്താണ് ഇതിന് കാരണം?
1. അധ്യാപകരെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ ബ്യൂറോക്രാറ്റിക് കുടുക്കുകള്
* പാഠം പഠിപ്പിക്കാനുള്ള സമയത്തേക്കാള് കൂടുതലാണ് അധ്യാപകര് റിപ്പോര്ട്ടുകള്, ഫോമുകള്, ഡാറ്റ അപ്ലോഡ് എന്നിവയില് ചെലവിടുന്നത്.
*”ഫോട്ടോ അയയ്ക്കുക”, ”പ്രൂഫ് സമര്പ്പിക്കുക”, ”റിപ്പോര്ട്ട് അപ്ലോഡ് ചെയ്യുക” – ഇതാണ് അവരുടെ ദിവസേനയുടെ ശീലമായി മാറിയത്.
*ക്ലാസില് ചെലവഴിക്കുന്ന സമയം കുറയുമ്പോള്, കമ്പ്യൂട്ടറിനുമുന്നിലെ സമയം അതിവേഗം വര്ധിക്കുന്നു.
2. അമിതമായ സാങ്കേതികവിദ്യ ആശ്രയം
*ഡിജിറ്റല് ടൂളുകള്, ആപ്പുകള്, സ്മാര്ട്ട് ബോര്ഡുകള് – ഓരോ വിഷയത്തിനും അത്യാവശ്യമായി ഉപയോഗിക്കണമെന്ന ഉത്തരവ്.
*വിഷയം എന്താണ്, കുട്ടികളുടെ പ്രായം എന്താണ്, സാഹചര്യങ്ങള് എന്താണ് – ഒന്നും പരിഗണിക്കാതെ ”ടെക്നോളജി ഉപയോഗിക്കണം” എന്ന നിര്ദ്ദേശം.
*ഇതിലൂടെ പഠനത്തിലെ മനുഷ്യബന്ധം മാഞ്ഞുപോകുന്നു; വിദ്യാഭ്യാസം യന്ത്രകേന്ദ്രിതമാകുന്നു.
3. അധ്യാപകര് ‘ഇവന്റ് മാനേജര്മാരായി’ മാറുന്നു
*പ്രതിദിനം എന്തെങ്കിലും ”ദിനാചരണം” വേണം – യോഗ ദിനം, മാതൃഭാഷ ദിനം, പരിസ്ഥിതി ദിനം തുടങ്ങി.
*പാഠനഗുണമേന്മയ്ക്കു പകരം, പരിപാടികളുടെ എണ്ണം, ഭംഗി എന്നിവയാണ് വിജയം അളക്കുന്ന മാനദണ്ഡം.
??പ്രിന്സിപ്പല്മാരും അധ്യാപകരും ഈ കാഴ്ചപ്പാടുകളുടെ കുടുക്കില് കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
4. ഗ്രാമീണ അധ്യാപകരുടെ ദുരവസ്ഥ
*രണ്ട് മൂന്ന് അധ്യാപകര് നൂറുകണക്കിന് കുട്ടികളെ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നു.
*പാഠം പഠിപ്പിക്കുന്നതിനു പുറമെ, മിഡ്ഡേ മില്, സ്കോളര്ഷിപ്പ്, യൂണിഫോം, സൈക്കിള്, സര്ക്കാര് റിപ്പോര്ട്ടുകള് തുടങ്ങിയവയും കൈകാര്യം ചെയ്യണം.
*യഥാര്ത്ഥ വിദ്യാഭ്യാസത്തേക്കാള് പ്രധാനപ്പെട്ടതായത് – ‘ഡാറ്റ ശേഖരിക്കല്, അയയ്ക്കല്” എന്ന ദൗത്യം.
5. മാനസിക സമ്മര്ദ്ദവും സ്വാഭിമാനനാശവും
*തുടര്ച്ചയായ മേല്നോട്ടവും നിരീക്ഷണവും അധ്യാപക ആത്മവിശ്വാസം തകര്ത്തിരിക്കുന്നു.
*ഓരോ കാര്യത്തിനും തെളിവ് ആവശ്യപ്പെടുന്നു – വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
*വിദ്യാര്ത്ഥികളുടെ മാനസിക സമ്മര്ദ്ദം, പെരുമാറ്റപ്രശ്നങ്ങള് എന്നിവ നേരിടുമ്പോള് അധ്യാപകര് തന്നെ തളര്ന്നു പോകുന്നു.
*രക്ഷിതാക്കളുടെ യാഥാര്ത്ഥ്യമില്ലാത്ത പ്രതീക്ഷകള് – എല്ലാറ്റിനും തെളിവ് ആവശ്യപ്പെടുന്ന സമ്മര്ദ്ദം.
6. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ യഥാര്ത്ഥ ലക്ഷ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു
*”സിലബസ് പൂര്ത്തിയാക്കണം” എന്ന സമ്മര്ദ്ദം അധ്യാപകനെ അടിച്ചമര്ത്തുന്നു.
*അവശ്യകതയില്ലാതെ വിഷയങ്ങളുടെ എണ്ണം വര്ധിച്ചു.
*”മനുഷ്യരായി വളരാന് പഠിക്കുന്ന സ്ഥലം” എന്ന സ്കൂളിന്റെ അര്ത്ഥം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
*ഇന്ന് വിദ്യാഭ്യാസം ”പ്രദര്ശന പദ്ധതിയായി” മാറിയിരിക്കുന്നു.
*അധ്യാപക-വിദ്യാര്ത്ഥി ബന്ധം – ഒരിക്കല് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഹൃദയം ആയിരുന്നത് – ഇപ്പോള് ഡാറ്റയുടെയും ഡെഡ്ലൈനിന്റെയും അടിയില് അടിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.
*വിദ്യാര്ത്ഥികള് അധ്യാപകരെ ”സര്വീസ് പ്രൊവൈഡര്” ആയി കാണുന്നു; ബഹുമാനം മാഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
* ചിന്തിക്കേണ്ട സമയം…
വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ യഥാര്ത്ഥ കേന്ദ്രം കുട്ടികളും അധ്യാപകരും ആകണം – ഡാറ്റയും റിപ്പോര്ട്ടുകളും അല്ല.
അധ്യാപകര്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യവും, മാനവിക ബഹുമാനവും, വിശ്വാസവും നല്കാതെയാണെങ്കില്,
നാളെയുടെ വിദ്യാഭ്യാസം ആത്മാവില്ലാത്തതായിത്തീരും.
അധ്യാപകനെ വിശ്വസിക്കാം, പിന്തുണക്കാം –
കാരണം, അധ്യാപകന് നടന്ന് പോയാലും സ്കൂള് നിലനില്ക്കും –
പക്ഷേ വിദ്യാഭ്യാസം നഷ്ടപ്പെടും.
കടപ്പാട് : ‘അധ്യാപകക്കൂട്ടം ‘
